Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Εύνοια






















Κι αυτό το ποίημα μπορεί
να το 'χω ξαναγράψει.

Δεν θυμάμαι.

Έτσι που
περιστρέφονται
όλα γύρω μου
λέξεις και άνθρωποι
αρχαίες φωνές
μπαίνω κι εγώ
στο γρήγορό τους
πέρασμα

γίνομαι ένα
με τον ίλιγγο
αστραπιαία χάνομαι
στης δίνης τους
τη στρογγυλή
σπηλιά.

Μαζεύω
λιγοστές σταγόνες
απ΄το διάτρητο
παρελθόν
μήπως διασωθεί
ελάχιστη έστω
η εύνοια
που κάποτε
μου χάρισε
ο χρόνος.

Αύγουστος 2008

Ελένη Μαρινάκη
από τη συλλογή Σε ξένο ουρανό, 2011

Δεν υπάρχουν σχόλια: