Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Άτιτλο (Εγώ θα κρατήσω τις φωτογραφίες ...)























Εγώ θα κρατήσω τις φωτογραφίες.
Το ελάχιστο κλικ που εισχωρεί
στη μνήμη
καθώς γυρίζεις το κεφάλι.

Είναι ο χρόνος πικρός όταν
ανοίγει προς τα πίσω.
Δεν σου χαρίζει ένα λεπτό
παραπάνω
να κάνεις μια άλλη κίνηση
μια στροφή των χεριών
ένα αθόρυβο πέρασμα
στη διάρκεια.

Ν' αλλάξεις τη ζωή σου εκεί
στα 9 Χ 12 εκατοστά
μιας συνηθισμένης ημέρας.

30-31/1/2000

Ελένη Μαρινάκη
από τη συλλογή Πλανόδιος άνεμος, 2000

5 σχόλια:

Rosa Mund είπε...

Η ποίηση της Ελένης Μαρινάκη, που παρουσιάζεις, Ποιητή μου, έχει κάτι που μου αρέσει πολύ.
Να είναι ο τρόπος;
Να είναι το αίσθημα που μεταδίδει;
Να είναι το ρίγος που προκαλεί;
Δεν έχω εντοπίσει ακριβώς, αλλά μου μιλάει με κάποιον τρόπο.
Και με ενδιαφέρει επίσης.

IZA είπε...

'Είναι o χρόνος πικρός όταν ανοίγει προς τα πίσω" . Πικρός όταν απεικονίζονται άνθρωποι που δεν είναι πια ανάμεσά μας, για στιγμές που δεν μπορούμε να ξαναζήσουμε για τη νιότη που χάθηκε. Τώρα με τις ψηφιακές φωτογραφίες νιώθω πως χάνεται κάτι από τη μαγεία των παλιών κιτρινισμένων φωτογραφιών.

Poet είπε...

Συμφωνούμε για μια φορά ακόμη, Ροζαμούνδη. Και βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή του αφιερώματος στην ποίηση της Ελένης Μαρινάκη.

Poet είπε...

«Τι σκοτεινό ποτάμι η μνήμη
για να πνιγείς ή ν' ανασάνεις
ν' απλώσεις ένα χέρι στο κενό ...
...τι θρίαμβος της καρδιάς
πικρός».

Δεν κοιτάζω συχνά τις παλιές κιτρινισμένες φωτογραφίες, Μαρία μου. Πονάει πολύ !!

pitsiloti είπε...

Πονάνε πιο πολύ αυτές που έχουν χαραχτεί στη μνήμη μας και δυστυχώς δεν κιτρινίζουν ποτέ....