Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013

Άτιτλο (Σε αγαστή συνεργασία ...)


Σε αγαστή συνεργασία
με τις γιορτινές των σχολείων εξέδρες
φτιάχνουν οι μητέρες κουλουράκια
πασπαλισμένα σουσάμι.
Εθιστικό μπλε μελαγχολίας
κρυφά γεμισμένα πιάτα
μυρωμένη ανατολή
και ένας θεός υπέρβαρος.
Κάτι δανεικά χρωστάω στην εφηβεία μου.
Τα εξοφλώ με πάθη
Κλείνω τα μάτια, να ονειρευτώ
ένα ευτυχισμένο τίποτα
μα τα ρολόγια
έχουνε πάντα τον ήχο στο στόμα.

Χριστόδουλος Δούκας
από τη συλλογή Ανορθόγραφες μέρες, 2013 

7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ωραίο ποίημα. Και το επόμενο.

"Κάτι δανεικά χρωστάω στην εφηβεία μου.
Τα εξοφλώ με πάθη
Κλείνω τα μάτια, να ονειρευτώ
ένα ευτυχισμένο τίποτα
μα τα ρολόγια
έχουνε πάντα τον ήχο στο στόμα."

Όχι, ποιήματα σαν του Χριστόδουλου Δούκα δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι ανάγκη.

ΥΓ. Βλέποντας τα περιεχόμενα της ποιητικής συλλογής σ' ένα pdf,
μου φάνηκαν από μόνα τους ένα ποίημα.
Και για του λόγου το αληθές:

Περιεχόμενα

Δώδεκα ξεχασμένοι γλάροι
Στη δεύτερη σελίδα
Κάτω από το εξώφυλλο
Και τώρα πια ξέρω
Του χώρου η πνιχτή ησυχία
Στους τοίχους

Σταματώ
Και κάθε φορά
Σπάζαν τα χέρια
Πάθος
Σα νύχτωνε
Τετράγωνες πληγές στων πεζοδρομίων την πανοπλία

Ένα τριζόνι
Κρέμασε ο ήλιος
Μια αυλόπορτα κρύο
Πυκνό
Ράθυμος μακρόσυρτος ήχος
Ένα κλωνάρι σύννεφο
Σε αγαστή συνεργασία
Πέτρα κοφτερή
Γοργό το πάθος

Με το ίδιο μπλε εξώφυλλο
Γωνιές φτιάχναν τα σώματα
Αβάπτιστο ξεστράτιζε το φως
Λιθόστρωτα αραδιάζουνε

Μ’ αρέσεις
Σαν τον παλιό σκαμμένο μάστορα
Στην στρόγγυλη αυλή
Καθιστός δεν είδα τίποτα

Κι όσο στεκότανε η άνοιξη στο παράθυρο
Η τελευταία σκιά του Αυγούστου
Τα πνευμόνια φυσούν τα αποπνιχτικά καφενεία
Ποτέ στην πέτρα
Κάθησε σιωπηλά
Πίσω απ’ τους αχυρένιους λόφους
Ακίνητο το σώμα σου

Αργούσε της γης ο αργαλειός
Περισσευούμενη τώρα έμεινε
Κάτω από την σιωπή τους
Την κλείδα σου θυμάμαι
Σπάσαν
Σαν άνεμος
Όρθιο, στενό

Η Μαργαρίτα είναι πια θάλασσα


κ.κ.

Poet είπε...

Χαίρομαι όταν οι αναγνώστες επίβεβαιώνουν τη δική μου ευνοίκή εκτίμηση. Και μένω με την απορία πού βρήκες το pdf.

Αυτό το παιχνίδι με τους τίτλους (τους πρώτους, δηλαδή, στίχους των ποιημάτων) είναι γνωστό και χαρακτηριστικό. Με κάποια ανοχή στα σουρρεαλιστικά στοιχεία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι τίτλοι σχηματίζουν νέα ποιήματα.

Καλό μήνα και καλό φθινόπωρο, Κική.

ξωτικό είπε...

Καλό μήνα σκορπιουδάκι ;-)

ξέρω δεν ξοφλάω με τίποτα.....
αλλά η αγάπη δεν λογαριάζει χρέη !!

Poet είπε...

Λιβάδι χωρίς ξωτικό δεν γίνεται, γίνεται; (Το λέω για τους καινούριους). Το δικό μας ξωτικό είναι ξωτικό της μουσικής (κατά κύριο λόγο). Βυθίζεται στα νερά του Αιγαίου για να ανανεωθεί και να αλατιστεί, και εμφανίζεται στις αρχές του φθινοπώρου (ε, ναι, την εποχή του Σκορπιού). Και από αγάπη ... κρουνούς.

Καλό μήνα και καλό φθινόπωρο, ευεργετική υπερβατική παρουσία στο Λιβάδι.

Δουκας Χριστόδουλος είπε...

χαίρομαι ιδιαίτερα για τα ευμενή σας σχόλια και σας ευχαριστώ.Μένω όμως και εγώ με την απορία για το pdf και νομίζω πως "δικαιούμαι" μιας απάντησης.

Ανώνυμος είπε...

Να σας λύσω την απορία.
Ψάχνοντας, βρήκα αυτό:

http://www.copycity.gr/myfiles/copy/1143_mesa.pdf

Τίποτα περισσότερο...

Κική

Δουκας Χριστόδουλος είπε...

Σας ευχαριστώ πολύ για την ενημέρωση.Παρακαλώ,συγχωρήστε μου την άγνοια.