Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Χαϊκού με τίτλο (επιλογή β')


Ασφάλεια ζωής

Εγγυημένοι
αναίμακτοι θάνατοι
εφ' όρου ζωής.


Keep walking

Οι εφιάλτες
δεν φοβούνται το πρωί.
Πάντα στο πόδι.


Κούρσα επιβίωσης

Μόλις ξυπνάω
φοράω παρωπίδες.
Όπως τ' άλογα.

Χάρης Μελιτάς
από τη συλλογή Ποτάμι κόκκινο, 2013
 

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Γνωστό το όνομα. Δεν θυμόμουν κάτι παραπάνω όμως. Με άλλα λόγια, αδιάβαστη...
Τρέχοντας -πού αλλού;- στο Λιβάδι, βρήκα ούτε μία ούτε δύο αλλά 17 αναρτήσεις (υπέροχων) ποιημάτων.

Ααα... Ο άνθρωπος είναι μαιτρ του είδους.
Και δεν μιλάω για την όντως αριστοτεχνική του πλευρά,
αλλά για όσα αναδύονται μέσα από τη φοβερή συμπύκνωση του λόγου του στα χαϊκού,
για να καταλήξει λακωνικά λιτός και ουσιώδης.
(Πολλά "συν" +++.)

Κική

Poet είπε...

Έτσι είναι, Κική μου, και είμαι βέβαιος ότι ο Χάρης Μελιτάς θα χαρεί πολύ όταν διαβάσει αυτό το σχόλιο για τα χαϊκού του από μια ιδιαίτερα καλλιεργημένη γυναίκα που γνωρίζει τόσα πολλά για την ποίηση.

Ανώνυμος είπε...

Ευχαριστώ για τα καλά λόγια, ξέρουμε όμως tous les deux (ομού-μαζί-και οι δύο) πολύ καλά
ότι είναι υπερβολές, (που -επιπλέον- μου φέρνουν αμηχανία).
Το να διαβάζω ποίηση δεν με κάνει αυτομάτως καλλιεργημένη.
Πολύ θα 'θελα να ήταν έτσι. Αλλά δεν είναι.
(Γι' αυτό, κόψτε κάτι...)

Tι να πω για σας, είστε μεν ένας intellectuel, που πατάει γερά στη γη δε, ατενίζοντας τον ουρανό...

Κική

Poet είπε...

Να κόψω, τι να κάψω, ας κόψω το «τόσα» από τα «τόσα πολλά» για να μείνει μόνο το «πολλά».

Στα εφηβικά μου χρόνια θαύμαζα τη λεγόμενη intelligentsia, Κική μου. Ήταν το μακρινό μου όνειρο. Αργότερα όμως ο όρος «διανοούμενοι» μου φάνηκε ελαφρά γελοίος (τουλάχιστον) καθώς υποδηλώνει πόζα και έπαρση. Μου αρκοεί λοιπόν να είμαι ποιητής. Τίποτα παραπάνω.

Σίγουρα αυτός δεν είναι χώρος για αμοιβαίες φιλοφροήσεις, είναι όμως χώρος για να εκφράσει κανείς ειλικρινά αυτό που αισθάνεται «Το πατάει γερά στη γη, ατενίζοντας τον ουρανό» μου αρέσει και νομίζω ότι αντποκρίνεται στην πραγματικότητα.

ΥΓ. Έχει γούστο με όλη αυτή την κουβέντα να μην έκανες την καθιερωμένη πλέον βουτιά για μένα.