Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

παιδί μαθαίνει το θήτα

















(photo: cheril1910, deviant art.com)

Σε ηλικία επτά ετών,
ισορρόπησα
στην κουνιστή πολυθρόνα του παππού
και,
μαθαίνοντας θάνατος όπως θήτα,
πέταξα στον ουρανό
μια χούφτα στραγάλια
από τα οποία κανένα δεν γύρισε πίσω.

Κι αν δεν με πιστεύετε,
δώστε μου εσείς
καλύτερη εξήγηση για τ'αστέρια.

Αντιγόνη Βουτσινά
από τη συλλογή Το λάθος ποίημα, 2012

5 σχόλια:

Smoke είπε...

Τα ποιήματα της Αντιγόνης Βουτσινά είναι συνταρακτικό ανάγλυφο της γονεϊκής επίδρασης, που καθόλου δεν συμπίπτει με την γονεϊκή πρόθεση.Και μ' αυτήν την έννοια η οικογένεια μοιάζει με παγίδα όπου είναι εγκλωβισμένοι όλοι.Σκληρή, αλλά εν πολλοίς αληθινή ματιά.Και η αμεσότητα της ποιητικής της αφοπλιστική.
Λέει αλήθειες δύσπεπτες με λόγο δραστικό.Πονάνε, μα είναι όμορφα με τον αδρό τους τρόπο.

Poet είπε...

Συμφωνώ σε όλα τα σημεία. Και υποπτεύομαι ότι πίσω από το ψευδώνυμο κρύβεται κάποιος/α ειδικός.

Ο δρόμος προς την κόλαση (και τη δημιουργία) είναι στρωμένος με αγαθές προθέσεις. Ως παιδί διαλυμένης οικογένειας, γράφω μια ζωή για τα τραύματά μου. Έχοντας αθωώσει τους γονείς μου. Και δεν ξέρω πόσα παιδιά με ευτυχισμένα παιδικά χρόνια μπόρεσαν αργότερα να γράψουν κάτι άξιο λόγου.

Smoke είπε...

Ειδικός, όχι. Κάπως υποψιασμένος.
Το αγαπημένο μου απόφθεγμα είναι αυτό που έγραψες, Τόλη. Εν τέλει στα δύσκολα φύονται τα ωραία, συμφωνώ.

ξωτικό είπε...

Λίγο καθυστερημένα
να πώ πως μου άρεσε πολύ ό,τι δικό της έβαλες.
Με άγγιξε έντονα !!

Poet είπε...

Θα μπορούσα να το είχα προβλέψει, καλό μου ξωτικό. Παρόλο λοιπόν που δεν είναι έκπληξη για μένα, χαίρομαι πολύ που σε άγγιξε έντονα η Αντιγόνη.