Κυριακή, 5 Μαΐου 2013

Η φωτιά
















Ώρες την κοιτούσα και την άκουγα
Με κείνα τα κοφτά της κάπα και τα πι
τα γάργαρά της ρο και τα χρυσά της σίγμα
τ' αέρινά της φι που τα 'σερνε ένα λάμδα κι ένα ταυ
μες στο λαμπρό κι απόκρημνό της στόμα.
Κρατούσε μακριά τα άγρια ερωτήματα
μόνο τα μάτια τους γυάλιζαν στο σκοτάδι.

Αρετή Γκανίδου
από τη συλλογή Ορυκτό φως, 2011
Ενότητα : Αδέσποτα

6 σχόλια:

nameliart είπε...

Αγαπώ πολύ αυτά τα μικρά, λιτά ποιήματα,
που κρύβουν πραγματικό πλούτο σε κάθε τους γωνιά,
έτσι σεμνά, ευγενικά,
χωρίς να τον βροντοφωνάζουν...

Χριστός ανέστη Τόλη μου,
σ' εσένα, στο αειθαλές λιβάδι σου
και στους διαλεχτούς φιλοξενούμενούς σου!

Poet είπε...

Συμφωνώ μαζί σου, Μελίνα μου. Έτσι σεμνή κι ευγενική είναι και η ποιήτρια που κρύβει ποιητικό πλούτο στη ψυχή της.

Αληθώς ανέστη, σε ευχαριστώ θερμά για τις ευχές και σου τις ανταποδίδω από καρδιάς. Χρόνια πολλά και φωτεινά με κάθε εκπλήρωση.

Poet είπε...

Με τη Φωτιά ολοκληρώνεται η ανθολόγηση της ποιημάτων της Αρετής Γκανίδου από την πρόσφατη συλλογή της. Ελπίζω και πιστεύω ότι σύντομα η Αρετή θα μου δώσει την ευκαιρία να φιλοξενήσω στο Λιβάδι ποιήματα από μια νέα συλλογή της.

Χρόνια πολλά και καλή συνέχεια, Αρετή.

lefti είπε...

Yπέροχο, λιτό, μεστό...

Χρόνια Πολλά και να είσαι καλά.

Aρετή Γκανίδου είπε...

Ευχαριστώ πολύ, Τόλη, που φιλοξένησες κείμενά μου και τα ταξίδεψες στους ευγενικούς σου αναγνώστες.
Ήταν για μένα τιμή και χαρά.

Χρόνια Πολλά και καλή συνέχεια.

Αρετή Γκανίδου

Poet είπε...

Σε ευχαριστούμε, lefti. Χρόνια πολλά και φωτεινά.