Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Χαμένος παράδεισος


Άνδρες μελαμψοί κι αγόρια
κοντές σκουρόχρωμες γυναίκες
και ξανθά κορίτσια
τους δρόμους της γενέτειρας
χρωματίζουν
φούστες πλουμιστές
μάτια κάρβουνα.
Ψάχνουν στα σκουπίδια μας,
Θεέ μου,

να βρούν το χαμένο μας παράδεισο.

Γιώργος Λ. Οικονόμου

4 σχόλια:

Ioannis είπε...

Αυτό το (ωραίο) ποίημα θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία μας...

Poet είπε...

Συμφωνώ, φίλε Ιωάννη. Και σε ειδικά σεμινάρια, θα πρόσθετα, για νεόπλουτους γονείς. Μάλλον όμως τώρα έχει αναλάβει η κρίση τη διδασκαλία.

54fm είπε...

Tόλη μου,είναι πάρα πολλά τελικά αυτά που δυστυχώς δεν διδάσκονται...
Πολύ ωραίο ποίημα!
Καλή σου βδομάδα φίλε μου.

Poet είπε...

Οι τεράστιες αντιφάσεις του αχαλίνωτου καπιταλισμού και της καταναλωτικής κοινωνίας, Όλγα μου. Άγνωστη έννοια η δικαιοσύνη στον πλανήτη των ανθρώπων. Και πασίγνωστη η υποκρισία.

Καλημέρα, να είσαι καλά, γλυκιά μου.