Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Ο Ποιητής


Ιδού ο Ποιητής.
Ένα δέντρο που ζει
από τη γενναιοδωρία των ολίγων.
Κάθε μέρα κρεμά τους μύθους του
καρπούς προφητικούς.
Αυτή είναι η μοίρα του.
Ανάμεσα
στην ασάφεια και την ευκρίνεια.
Γεννήθηκε για να ανατρέφει
τις απροσκύνητες φωνές
που ανταριάζουν το αίμα του
κι αναπαμό δεν βρίσκει.
Γι' αυτό δεν έχει ηλικία
το δέντρο.
Γι' αυτό δεν έχει ηλικία
ο Ποιητής.
Γιατί φτιάχτηκε με ριζικό
από ήλιους και φεγγάρια.

Καλλιόπη Εξάρχου
από τη συλλογή Βιβλιάριο καταθέσεων, 2012

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πολύ ενδιαφέρουσα η ποιήτρια:
"Ιδού ο Ποιητής.
Ένα δέντρο που ζει
από τη γενναιοδωρία των ολίγων."

Εξαιρετικοί εισαγωγικοί στίχοι... Εξαιρετικό ποίημα!
Αυτά είναι ο ποιητής (και πολλά άλλα).

Μου αρέσει η ποίηση της Καλλιόπης Εξάρχου. Και η οπτική της..
Πατάει γερά στη γη αγγίζοντας τ' αστέρια!

Πολλοί έχουν γράψει για το βάσανο της ποίησης, καθένας με τον τρόπο του. Πρόχειρα μου έρχονται στο νου διάφοροι σχετικοί στίχοι (ων ουκ εστιν τέλος), ανάμεσα στους οποίους και οι δικοί σας:

"...το ποίημα δεν είναι λέξεις
δεν είναι σύμβολα με το μελάνι στο χαρτί το ποίημα είναι πλάσμα ζωντανό
που ελλοχεύει μέσα στην ομίχλη είναι τοπίο μυστικό που ξαφνικά αναδύεται στο φως ..."

ΥΓ. Δεν βρήκα χρόνο να σας πω ότι πρόσεξα πως το "Υπέρ πάντων" είναι επίσης ωραίο ποίημα.


κ.κ.

Poet είπε...

Θα πρόσεξες, σχεδόν ανώνυμη φίλη μου κ.κ., ότι υπάρχει μια ιδιαίτερη ενότητα στο Λιβάδι με τίτλο «Ποιητική τέχνη» και 196 ποιήματα μέχρι τώρα. Πριν μερικά χρόνια ο Καστανιώτης είχε εκδώσει μια ανθολογία με τίτλο «ποίηση για την ποίηση» (είχε κι ένα δικό μου ποίημα, όχι αυτό που διάλεξες εσύ).

Έχουν δοθεί χιλιάδες ορισμοί για την ποίηση (ευτυχώς κυρίως από ποιητές), γεγονός που σημαίνει ότι η ποίηση δεν ορίζεται. Αναγνωρίζεται όμως. Και χαίρομαι που την αναγνώρισες στους στίχους της Καλλιόπης Εξάρχου. Σε ευχαριστώ ακόμη για τους στίχους μου που παρέθεσες.

Υ.Γ. Να ελπίσω ότι κάποια μέρα θα αρχίσεις να μου μιλάς στον ενικό;

Ανώνυμος είπε...

Πάντα με ελκύουν ιδιαίτερα τα ποιήματα με θέμα την Ποίηση και τον Ποιητή.
Αυθόρμητα είχα ήδη γράψει σχετικούς στίχους καμιά τριανταριά ποιητών, που ευτυχώς έκοψε η λογοκρισία μου.

Μου αρέσει η (καλή) «ποίηση για την ποίηση», όπως την ορίζουν οι ποιητές και όχι οι θεωρητικοί της ποίησης, που ίσως δεν έγραψαν ποτέ έναν στίχο της προκοπής και η κρίση τους είναι αναξιόπιστη.
Ας μη μιλήσω για τους φιλολόγους...

"Οι χωριάτες πεθαίνοντας
αφήνουν τα χωράφια στα παιδιά τους
κληρονόμους της γης
Οι ποιητές
που γίνονται αθάνατοι
αφήνουν τα χαρτιά τους σε φιλόλογους
κληρονόμους των στίχων
Και κάποιοι άγνωστοι
παρατούν τετράδια και χειρόγραφα
σε βαλίτσες σε συρτάρια
πώς να τα πάρουν μαζί τους;
Αργότερα κάποιοι θα τα πετάξουν
να τα μαζέψει ο σκουπιδιάρης"
ΚΩΣΤΑΣ ΡΙΤΣΩΝΗΣ

ΥΓ. Καλά, αυτό το ιστολόγιο είναι σκέτο ...αδαμαντωρυχείο, που δεν έχω προλάβει ακόμα να εξερευνήσω, παρά αποσπασματικά.
Το ανακάλυψα πριν 2-3 χρόνια, όταν αποφάσισα να ασχοληθώ περισσότερο με το internet.


κ.κ.

Poet είπε...

Σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σου, καλή μου φίλη. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι κάποιοι σπουδαίοι φιλόλογοι μας δίδαξαν και μας μεγάλωσαν. Ο δικός μου αγαπημένος ήταν ο Τάσος Γεωργοπαπαδάκος στο Ανατόλια. Μαζί του και ο Νίκος Παπαχατζής, ο Θόδωρος Μαυρόπουλος. Και άλλοι όπως ο αμερικανός φιλόλογος Smallwood. Τους σκέφτομαι πάντα με σεβασμό και αγάπη.

Ο Κώστας Ριτσώνης είναι φίλος. Η επιλογή όμως των ποιημάτων στο Λιβάδι γίνεται με μοναδικό κριτήριο την ποιότητα και άσχετα από φιλίες, μίση, αντιδικίες.

Ναι, είμαστε ένα αδαμαντορυχείο και μάλιστα με επεξεργασμένα τα πάνω από 2.000 διαμάντια. Κι αν υπάρχουν και ... άνθρακες εδώ κι εκεί, κανείς δεν είναι τέλειος. Καλή συνέχεια της εξερεύνησης λοιπόν.