Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Σαν αγρίμια

«.κι όμως, μου λές, μονάχα
μέσα από τα κορμιά μας
υπάρχουμε»

Σαν αγρίμια
γαντζώνεστε ο ένας πάνω στον άλλο
τον μυρίζεις
κάθε που έρχεται απ΄έξω
μπαίνεις μέσα στο στόμα του
ελέγχεις την υγρότητα της γλώσσας του
έπειτα αρχίζεις να τον τρως
μετά μανίας
επιδεικτικά
ξεδιάντροπα
κι αυτός αφήνεται
κι ενδίδει
και σκληραίνει
και σου επιτίθεται
σε βιάζει
κι αρχίζει τώρα να σε τρώει εκείνος
με λύσσα
να σου διαλύει το αιδοίο
με τους πιο απίθανους τρόπους
οδηγώντας σε
κάπου πολύ μακριά...
(Εκείνη την ώρα η Ποίηση
δεν έχει κανένα απολύτως νόημα)

Ασημίνα Ξηρογιάννη
Από τη συλλογή Η μυστική ζωή της Μάγιας Μ., 2012

3 σχόλια:

Poet είπε...

Μάλλον περιττό να πω ότι αυτή η ίδια η πράξη που περιγράφεται μπορεί να είναι κατ' εξοχήν ποιητική.

Levina Vil είπε...

η άλλη όψη του έρωτα
ξυράφια οι λέξεις εδώ
κι όχι καμπυλόγραμμες !!

Poet είπε...

Για να μην ξεχνάμε τη διαλεκτική, Λεβίνα μου, χωρίς ένα σωρό καμπύλες στο γυναικείο σώμα και όχι μόνο, δεν θα είχαν κανένα περιθώριο δράσης τα ξυράφια.

Εγώ πάντως πιστεύω ότι ένα είδος έρωτα υπάρχει μόνο, ο σαρκοβόρος. Όταν πλέον δεν θέλεις να φας, να πιεις, να κατασπαράξεις τον άλλο, περνάμε στην τρυφερότητα, στη συντροφικότητα, στην αγάπη ή στην αδιαφορία.