Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Στίχοι από ένα ταξίδι με τον ήλιο


Ξημέρωμα γαντζώθηκε στον ήλιο
                                       για να πετάξω.
Έμειναν κολλημένα τα παπούτσια μου
                                       στην άσφαλτο,
έκλεψα και το πρωινό τραγούδι
               απ' την κορυφή μιας ακακίας
γιατί στο χωματόδρομο της γειτονιάς μας
παίζαμε ξυπόλητοι
κι είχα ακακίες στην αυλή
κι ένα τραγούδι
πριν το σκεπάσουνε με άχαρο μπετόν.

Από το χθες ξεκόλλησα μια ζωγραφιά
- τρία παιδιά που σχεδιάζουν στο χώμα της αλάνας
                                                            τη ζωή τους -
την έδειξα και στα πουλιά

... είχαμε κι εμείς φτερά
πριν μεγαλώσουμε.

Το μεσημέρι έσκισα τα ρούχα μου,
το φόβο κι όλες τις προσωπίδες,
εδώ ψηλά δεν έχει δρόμους για να ντρέπεσαι.
Το δειλινό ελευθέρωσε τα ποιήματα
να φτερουγίσουν πάνω από τα κύματα.

Θοδωρής Βοριάς
από τη συλλογή Χαμένες ψηφίδες, 2012

5 σχόλια:

54fm είπε...

Όμορφο,πολύ όμορφο ποίημα αγαπημένε μου Τόλη!Καλή βδομάδα!

ξωτικό είπε...

Ax τα ίδια λόγια μου ήρθαν κι εμένα.
όμορφο ,πολύ όμορφο !!!
Αφήνει γεύση υποβρύχιου ....

Poet είπε...

Χαίρομαι πολύ που σας άρεσε το ποίημα του Θοδωρή, Όλγα-Ουρανία μου και Φεγγαρόλουστη. Λογικό είναι πάντως ένα υπερβατικό φαινόμενο να αρέσει σε πλάσματα υπερβατικά.

Διαβάστε και τα προηγούμενα ποιήματά του όπως κι εκείνα που θα αναρτήσω τις επόμενες μέρες.

54fm είπε...

Σε γλυκοκαληνυχτίζω και σε ευχαριστώ!

Poet είπε...

Καληνύχτα και καλό ξημέρωμα, γλυκιά μου.