Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

δεν είμαι μόνος



κάποιες στιγμές
κάποιες πολύχρωμες κλωστές
που αιωρούνται στο κενό
μες στην ομίχλη

μάτια γαλάζια
φωτεινά
μάτια γλυκά
κι όμως θλιμμένα, μακρινά
πηγές της μνήμης

ο ήχος μιας φωνής
φωνής από πολλές φωνές
και μουσική
καθώς προφέρει απαλά
το λάμδα στ’ όνομά μου

πέρα απ’ τον κόσμο
με καλούν
πέρα απ’ τον κόσμο
τις καλώ

κι είμαστε ένα
μέσα μου όπως πάντα ένα
εγώ και οι σκιές
οι αγαπημένες μου σκιές

δεν είμαι μόνος

 Τόλης Νικηφόρου
από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα, 2012


3 σχόλια:

Poet είπε...

Τα τελευταία δικά μου ποιήματα που είχα αναρτήσει στο Λιβάδι ήταν τα ποιήματα «Δέος», «Τι» και «Σαν» τον Μάρτιο του 2011 και το «Μαθαίνω πάλι να διαβάζω» τον Οκτώβριο του 2010. Τα τέσσερα αυτά ποιήματα, που είχαν αρχικά δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, ανήκουν τώρα στην εντελώς πρόσφατη συλλογή μου Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα, 2012, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μανδραγόρας.

Είναι καιρός λοιπόν να προσθέσω στο Λιβάδι μια σειρά ποιημάτων από τη συλλογή αυτή. Εκτός από το κείμενο του κάθε ποιήματος, θα υπάρχει και ένα βίντεο με τη φωνή μου, που φιλοτέχνησε η Τζούλια Φορτούνη.

Καλή ανάγνωση (και ακρόαση) και μην ξεχάσετε να κλείσετε τη μουσική στο κάτω μέρος της σελίδας.

ξωτικό είπε...

H συγκίνηση της ακρόασης δεν αφήνει περιθώριο για λόγια.
Μόνο ένα ανθάκι γιασεμιού μπορεί να περιγράψει το αίσθημα....

Poet είπε...

(Άφοβο) φιλί θνητού στο φεγγαρόλουστο ξωτικό.