Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Ορίζοντας


Το δέρμα σου αποπνέει πια
πέρα από θάνατο
και ναφθαλίνη.

Κομμάτια ξέχωρα γκρίζα της λάσπης
όμοια ο ουρανός
με μια κίνηση ανεπαίσθητη
τα ξεκολλάς αργά
– εφόσον θέλεις.

Στο βάθος
τον ορίζοντα
σαν μια κλωστή
εύκολα τον αποξηλώνεις
τραβάς γλυκά
από τα αριστερά προς τα δεξιά
και αποκαλύπτεται
η ίδια απαράλλαχτη εικόνα.
Σαν εφιάλτης.

Βρέχει ο ουρανός λευκά σεντόνια.
Τα χέρια σου
ποδήλατα παρατημένα.

Πέτρος Γκολίτσης
από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού, 2009

3 σχόλια:

Poet είπε...

Ένας ακόμη αξιόλογος νέος ποιητής. Ο Πέτρος Γκολίτσης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1978.

ξωτικό είπε...

Eίδα ορίζοντα κι έτρεξα .....
...τρομάρα μου.

Φιλιά με το φώς του δειλινού

Poet είπε...

Ξέρω, εσύ τα θέλεις όλα φωτεινά, καλό μου ξωτικό. Όμως, τι να κάνουμε, υπάρχει και ο πόνος, υπάρχει και ο θάνατος. Ιδίως στην ποίηση.

Μη διαλυθείς στο φως του ήλιου, φεγγαρόλουστη.