Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Αλάτι στα χείλη

Βάδισα εκείνο το απόγευμα
στο μονοπάτι για την κόλαση,
κι ήταν στρωμένο
με ρόδα, πανσέδες και μη με λησμόνει.

Μα το νερό ήταν αρμύρα,
κι έμενε τ' αλάτι στα χείλη
ένα φιλί πυρωμένο
κι ένα χάδι φωτιά
να με πυρπολεί.

Ήταν εκείνο το απόγευμα
που όλα έγιναν δυνατά,
μ' ένα φιλί και μ' ένα χάδι.

Ήταν εκείνο το απόγευμα
που άνοιξαν οι πύλες της κόλασης
για να γίνω κι εγώ
ένα με τη φωτιά και την αρμύρα.

Λία Νικολαϊδη
από τη συλλογή Ριψοκίνδυνα σ' αγαπώ, 2010

3 σχόλια:

Aiman είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
evi_athanasiou είπε...

υπεροχο!!! το βρισκω πολυ ερωτικο.. ταπεινα παντα χωρις πολλές γνώσεις για την ποιηση....

αγαπητε φιλε Τολη καλο υπόλοιπο κυριακής να έχουμε πολλα φιλια..

Poet είπε...

Χαίρομαι, Εύη μου, που σου άρεσε το ποίημα της Λίας. Χαίρομαι και για τη σεμνότητά σου.

Καλό υπόλοιπο Κυριακής και καλή εβδομάδα.