Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Άνω Πόλη

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)
Πεισμωμένα
παλιά σπίτια
αρνούνται να πεθάνουν
αρνούνται να ζήσουν
να πουν ο,τιδήποτε

εκτός από
ξεχασμένα
πορτόφυλλα ανοιχτά
χωρίς αντίκρυσμα

Σπίτια
δεν γνωριστήκαμε

Φαντάσματά σας
στοιχειώνουν
τους περιπάτους μου.

4/3/10
Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Ο μέγας απών, 2010

4 σχόλια:

nameliart είπε...

τα παλιά σπίτια είναι σαν πλάσματα απόκοσμα, λησμονημένα
που σε κοιτούν με μάτια ορθάνοιχτα
και σφραγισμένο στόμα
περιμένοντας από σένα κάτι που
όλο νομίζεις ότι το φτάνεις και όλο μένεις πίσω του.

Μία ακόμη νοσταλγική ανάρτηση
με δυνατό συνδυασμό εικόνας και στίχων!

Poet είπε...

Καλημέρα, Μελίνα. Φαίνεται ότι τα παλιά σπίτια ασκούν μια ιδιαίτερη γοητεία σε ποιητές, ζωγράφους και άλλους. Κι εγώ έχω γράψει δύο ποιήματα γι' αυτά τα «απόκοσμα πλάσματα». Όταν τα βλέπω, η πρώτη μου σκέψη είναι για τους ανθρώπους που κάποτε έζησαν εκεί, για τα παιδάκια που έπαιξαν στη γειτονιά, για τη ζωή που άνθισε και χάθηκε μετά.

Νομίζω ότι πράγματι η ζωγραφιά του Ντίνου συνδυάζεται θαυμάσια με το ποίημα της Κατερίνας.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Tόλη μου,
το ποίημα ετούτο της Κατερίνας Κούσουλα είναι απόλυτα ταιριαστό με την ατμόσφαιρα των ημερών. Πριν από λίγες ημέρες περνούσα με το αυτοκίνητο από έναν κεντρικό δρόμο της Αθήνας όπου υπήρχαν εκθέσεις επίπλων. Πηγαίναμε παλιότερα εκεί με τον Στέλιο, τον καιρό που φτιάχναμε το σπίτι μας. Τώρα οι εννιά στις δέκα ήταν κλειστές, με βιτρίνες άδειες και ενοικιαστήρια. Γέμισε η ζωή μας φαντάσματα και πρέπει να κάνουμε κάτι για να τα ξορκίσουμε. Καλό απόγευμα
Υ.Γ. Το ποίημα που διανυκτερεύει είναι από αυτά που κουβαλάω πάντα μέσα στο βαλιτσάκι πρώτων βοηθειών μου...

Poet είπε...

Πώς μπορώ να διαφωνήσω μαζί σου, Μαρία μου; Ίσως μάλιστα και το αγαπημένο μου ποίημα του Καβάφη, που σοφά έχεις άμεσα διαθέσιμο για την παροχή ψυχικών πρώτων βοηθειών, να είναι απόλυτα ταιριαστό με την ατμόσφαιρα των ημερών.

Ζω στην πόλη των φαντασμάτων, κατά τον ιστορικό Μαρκ Μαζάουερ. Ακόμη, πολλοί από εκείνους που αγάπησα έχουν περάσει στον κόσμο των σκιών. Αν και γενικά δεν φοβάμαι λοιπόν τα φαντάσματα, αυτά τα
φαντάσματα δεν μου αρέσουν καθόλου.

Πιστεύω όμως ότι ο καλύτερος τρόπος να τα ξορκίσουμε είναι να ανατρέξουμε στις αληθινές αξίες της ζωής, αφού η χώρα μας υποφέρει περισσότερο πνευματικά και ηθικά παρά υλικά.

Καλό ξημέρωμα.