Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Ξέρεις ποιο ποίημα αγαπώ;

Ξέρεις ποιο ποίημα αγαπώ;
Μα φυσικά
εκείνο που δεν έγραψα ποτέ
εκείνο που δεν άντεξε
στην εισβολή των λέξεων
κι έφυγε τρομαγμένο
για ν’ αλητέψει λεύτερο
από της γλώσσας τα δεσμά
κι από της γνώσης
την αλαζονεία

Άστεγο τριγυρίζει από τότε
Στις παιδικές χαρές νυχτώνεται
και πάντοτε κοιμάται στα παγκάκια
Κι όταν καμιά φορά τυχαία με συναπαντά
μ ’ένα χαμόγελο συνενοχής
κάνει πως δε με βλέπει.

Στέλλα Γεωργιάδου
από τα ποιήματα του 2007, αδημοσίευτο
 
 

5 σχόλια:

μωβ είπε...

κι εγώ το ίδιο ποίημα αγαπώ
το έκθετο
έξω από την πόρτα της μνήμης

λιτό μα δυνατό και αυτό το ποίημα της Στέλλας...

Poet είπε...

Έκθετο έξω από την πόρτα της μνήμης αλλά να γρατσουνάει την πόρτα (και την ψυχή μας) με τα νυχάκια του. Από παλιά, εξ απαλών ονύχων που λένε.

Τζούλια μου, τι ωραίες που είναι οι εικόνες σου !!!

Λιτό και δυνατό αυτό το ποίημα της Στέλλας αλλά συγκλονιστικό το πιο πάνω. Όλα τα λεφτά.

Stella Georgiadou είπε...

Ποιούν οι ποιητές, δραπετεύουν τα ποιήματα, συνωμοτούν τα παγκάκια...

Τόλη, μου φαίνεται ότι κινδυνεύω να πάθω εξάρτηση απ' τα σχόλιά σου...

Τζούλια μου, εσύ ποιείς διπλά εδώ, τόσο με τις εικόνες όσο και με το σχολιοποίημα σου!!!


Μια Μεγάλη Εβδομάδα σας εύχομαι!

Poet είπε...

Ανήκουν στα ελαφρά, Στέλλα μου, οπότε δεν κινδυνεύεις ιδιαίτερα.

Ξ Μεγάλη Εβδομάδα είναι όσο πιο κοντά μπορώ να φτάσω στην κατάθλιψη. Ιδίως το τετραήμερο θέλω να χωθώ στον καναπέ και να λύνω αβέρτα σταυρόλεξα.

Σε σας βεβαίως εύχομαι κάθε ανοιξιάτικη και αναστάσιμη χαρά.

Γιώργος Τσιρώνης είπε...

ΚΑΛΑ ΣΤΕΛΛΑ ΕΙΣΑΙ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ , ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΣΟΥ ΛΕΩ ΣΤΕΛΛΑ ΜΟΥ.