Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Στην Ερυθρά

Πίσω του πλήθος ρακένδυτου λαού, άντρες νέοι και ήδη βαθιά ταπεινωμένοι από τις προσταγές του αφέντη, γυναίκες φορτωμένες κιλίμια, καλάθια και μωρά, με το χρώμα το βαθύ της ματαιότητας στα πρόωρα γερασμένα μάτια τους – όλοι, αμέτρητοι, σαν ένα σώμα, είχαν σταθεί ξοπίσω του κρατώντας καρφωμένο το βλέμμα στη λιγνή του ράχη. Ο Μωυσής ένιωθε αυτά τα μάτια να τον πιέζουν, να τον σπρώχνουν, λίγο και θα ‘πεφτε στη θάλασσα εμπρός του. Και το στράτευμα του Φαραώ πλησίαζε. Ήδη ακούγονταν οι κλαγγές των δοράτων και τα ποδοβολητά των αλόγων.
Θα τους έσφαζαν όλους.
Οι άνθρωποι πίστευαν στον Μωυσή. Και ο Μωυσής πίστευε στον Θεό. Με σφιγμένα χείλη, ύψωσε τα μάτια και το ραβδί στον ουρανό. «Θεέ μου, ελέησον τον λαόν σου», ψιθύρισε. Κι απότομα κατέβασε το ραβδί, έδειξε βέβαιος με την άκρη του τη θάλασσα που τους έφραζε τον δρόμο.
Μα τίποτα δεν συνέβη. Οι Αιγύπτιοι πια διακρίνονταν πίσω απ’ το πλήθος, οπλισμένοι πάνω στ’ άλογα και στ’ άρματά τους, κι θάλασσα έμενε εκεί συμπαγής, αμετάλλαγη, αδιάφορη, στείρα από έλεος.
«Θεέ μου …» παρακάλεσε ξανά ο Μωυσής, κι ένας λυγμός απελπισίας τράνταξε την αδύναμη ράχη του.
Μα το ταλαιπωρημένο πλήθος πίστευε στον Μωυσή. Τον είδαν να τραντάζεται. Τους διέτρεξε σύγκρυο. Οι γυναίκες σφίξαν τα βρέφη πάνω τους, τράβηξαν πιο κοντά τα παιδιά τους που είχαν ήδη κουρνιάσει μες στα φορέματά τους, τα πιέσαν στα σώματά τους, λες κι έτσι θα τα ‘σωζαν.
Οι Αιγύπτιοι είχαν ξεθηκαρώσει. Λίγες οργιές τους χώριζαν από τους τελευταίους του πλήθους. Κι οι τελευταίοι αυτοί, άντρες, νέοι, γέροι, γριές, πέσαν στα γόνατα και καλύψαν με τα χέρια το κεφάλι κοιτώντας ακόμη τη γεροντική ράχη του Μωυσή. Κι ο Μωυσής, με φωνή βραχνή σαν μέσα από τάφο, πρόσταξε : «Θεέ μου!» και τίναξε το ραβδί του πάλι προς τη θάλασσα.
Οι άνθρωποι πίστευαν στον γέροντα. Κι ο γέροντας πίστευε ως το μεδούλι στον Θεό.
Ούτε θεός, ούτε γέροντας.
Εκείνο το ωχρό απόγευμα, την ιστορία την γράψαν τα ξίφη των Αιγυπτίων. Κι η θάλασσα κοκκίνισε, βρόμισε, γέμισα σφαγμένα κορμιά, αποκεφαλισμένα κορμιά, κορμιά τεμαχισμένα.
Ούτε Θεός, ούτε γέροντας.
Ούτε Θεός – ούτε γέροντας.

Αντωνία Γουναροπούλου – Τουρίκη
από τη συλλογή Το άστρο του Βορρά, 2010

8 σχόλια:

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Μεταξύ μας τώρα Τόλη -αυτό δεν είναι ποίηση..
Δεν θέλω να απογοητεύσω την ποιήτρια
αλλά νομίζω πρέπει πολύ να διαβάσει και να σταθεί πάνω σε έδαφος ποιητικό πριν επιχειρήσει να γράψει..
Η άποψη μου είναι πάντως -και δεν είναι απαραίτητο να γίνει σεβαστή.
Μπορεί εγώ να έχω στον νου μου πιο συντηρητικές απόψεις για τα τεκταινόμενα στο ποιητικό στάδιο..
Σε καλησπερίζω!

Poet είπε...

Πριν από λίγο έλαβα ένα προσωπικό μήνυμα από μια φίλη μου συγγραφέα, φιλόλογο, καθηγήτρια πανεπιστημίου και ιδιαίτερα απαιτητική στην ποίηση, η οποία χαρακτήρισε το κείμενο της Αμαλίας Γουναροπούλου ως εξαιρετικό.

Βλέπεις λοιπόν, Στρατή μου, ότι οι απόψεις διαφέρουν και συχνά διαφέρουν ριζικά. Και η δική μου άποψη είναι φυσικά ότι πρόκειται για ποιητικό κείμενο, αλλιώς δεν θα το αναρτούσα. Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν, ο ρόλος μου εδώ είναι να δίνω, κατά το δυνατόν, ένα πανόραμα των διαφορετικών τρόπων έκφρασης στην ποίηση και, επίσης, μια ευκαιρία στους νέους να εκτεθούν σε ποικίλες κρίσεις, επικρίσεις και έπαινους.

Σέβομαι τη γνώμη σου και σε ευχαριστώ, δεν μπορώ όμως παρά να βασιστώ στη δική μου κρίση. Καλό βράδυ.

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Μα φυσικά Τόλη μου, είναι η σελίδα σου και δεν θα μπορούσα να προβάλω καμία αξίωση, ούτε και ποτέ θα το έκανα.
Την προσωπική μου γνώμη εξέφρασα και τίποτε άλλο.
Απλά νομίζω ότι η φίλη σου "συγγραφέας, φιλόλογος, καθηγήτρια πανεπιστημίου και ιδιαίτερα απαιτητική στην ποίηση" σφάλλει..
Εξάλλου όπως μου το παραθέτεις οι τίτλοι της είναι τόσο βαρυσήμαντοι που δεν μπορώ να αντιπαρατεθώ..
Απόψεις εκφράζουμε όλοι και μπορεί κάποια στιγμή και να μην είναι αρεστές..
Πάντως δεν υπάρχουν κακές προθέσεις.. νομίζω το ξέρεις..
Στο συγκεκριμένο θέμα πάντως νομίζω ότι η πλειοψηφία των αναγνωστών έτσι θα το έκρινε..
Με όλο τον σεβασμό ..
Στρατής..

Καλό βράδυ!

Poet είπε...

Aπορώ γιατί επιμένεις, Στρατή, χωρίς να λες τίποτα καινούριο. Εξ άλλου, το σχόλιο σου είναι γεμάτο αντιφάσεις (και ειρωνεία).
1. Νομίζεις ότι «σφάλλει η φίλη μου» αλλά «δεν μπορείς να αντιπαρατεθείς».
2. «Εκφράζεις την προσωπική σου γνώμη» αλλά νομίζεις ότι «η πλειοψηφία των αναγνωστών έτσι θα το έκρινε».
3. «Δεν προβάλλεις καμία αξίωση» αλλά λες στη νέα ποιήτρια (και σε μένα) ότι αυτά δεν είναι ποιήματα. 4. Μιλάς για σεβασμό αλλά δεν σέβεσαι ούτε εμένα, ούτε τους νέους ποιητές. Γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνεις αυτό.

Απλές κουβέντες λοιπόν. Αυτό είναι το Λιβάδι, αυτός είμαι εγώ, αυτοί είναι οι νέοι ποιητές. Και σε όποιον αρέσει.

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Ότι πείτε ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΕ Τόλη..
Νομίζα ότι ήσουν διαφορετικός..
και δεχόσουν και την διαφωνία..
Αλλά θα έκανα λάθος φαίνεται..
Τώρα αναγκατικά κριθήκαμε και οι δύο..
και ομολογώ μου έδειξες ένα πρόσωπο που δεν το περίμενα..
"σε όποιον αρέσει.."
την καλημέρα μου..
ποιός ειρωνεύεται ποιόν;

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν, ο ρόλος μου εδώ είναι να δίνω, κατά το δυνατόν, ένα πανόραμα των διαφορετικών τρόπων έκφρασης στην ποίηση και, επίσης, μια ευκαιρία στους νέους να εκτεθούν σε ποικίλες κρίσεις, επικρίσεις και έπαινους.

Poet είπε...

Φυσικά δέχομαι τη διαφωνία. Έχω δεχτεί τη διαφωνία άλλων, δέχτηκα τώρα και τη δική σου. Όλα όμως έχουν ένα όριο, το οποίο προφανώς δεν καταλαβαίνεις. Γι' αυτό από τη διαφωνία πέρασες στη επιμονή και από την επιμονή στην εξύβριση.

Δεν θα σε ακολουθήσω. Προχωρώ στις αναρτήσεις ποιημάτων σ' αυτές τις προσωπικές ανθολογίες και επαναλαμβάνω ότι δεν υποχρεώνω κανέναν να συμφωνεί με τις προτιμήσεις μου, ούτε με την προσέγγισή μου στην ποίηση. Υπάρχουν κι άλλες ανθολογίες και ο καθένας μπορεί να επιλέξει εκείνη που ταιριάζει στις δικές του απόψεις και στο δικό του ήθος.

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε..
"Χάρηκα" για την γνωριμία..
Κάποια στιγμή θα πρέπει να δέχεσαι κι αυτούς που έχουν άλλη άποψη από την δική σου..
Δεν είναι κακό..
Νομίζω ότι εσύ με προσέβαλες..