Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

Κορίτσι των σκοτεινών δασών

Chapitre III

Αν μου άφηνες ένα κομμάτι
ουρανό ίσως τότε να ήταν
διαφορετικά …
Από χώμα όμως πλασμένη
τι να μπορέσω ν’ αντέξω;
Μ’ ένα τόσο δα κεράκι χλωμό
πώς να φωτίσω την καρδιά
τούτου του κόσμου;

Αδιάφορα τα βλέμματα με προσπερνούν
χαϊδεύουν τη φιγούρα μου δίχως
διόλου να με συναντάνε

“ κοινωνία προσώπων
απρόσωπες συντεταγμένες
μαθηματικές ανακρίβειες
γίναμε …”

Αν μου άφηνες ένα κομμάτι
ουρανό ίσως τότε να ήταν
διαφορετικά …
Από πηλό,
πλευρό ενός πλευρού
τι να μπορέσω εγώ να πλάσω;
Με οδύνη και οδυρμό κυοφορώ το θαύμα,
μα σαν κινείται έξω το φως
έκπτωτο γίνεται και λυγάει,
ωσάν το πρώτο αστέρι πέφτει.

“σύναξη αγγέλων
διαβολικές διασκορπίσεις
ατομικές μοναξιές
περιφέρονται …”

και αφήνονται και αφήνουν
και χάνονται και χάνουν
και περιφέρονται και περιφέρουν
τον παράδεισο γύρω από τον εαυτό τους
και δεν τολμούν να μπουν

“φοβούνται …”

Πώς να μάθουν να περπατούν
στον ουρανό;
στο κατ’ εικόνα συνηθίσανε
στο καθ’ ομοίωση πορεύονται

“φοβούνται…”

Τόσο πλέριο φως
θα διασκεδάσει τα σκοτάδια
και μετά πού θα κρυφτούν;
Τους δερμάτινους μανδύες καλά φορούν και
οι δερμάτινοι μανδύες καλά τους φέρουν.

Αν μου άφηνες ένα κομμάτι
ουρανό ίσως τότε να ήταν διαφορετικά …
Αλλά χοϊκή απέμεινα
πλευρό ενός πλευρού
που τ’ άλλο μισό δεν βρίσκει …

Συγχώρα με!
μόνο αυτό μου μένει …

Και τάξε μου,
τάξε μου μια προσευχή που
θα με φέρει πιο κοντά στους αγγέλους
εκείνους που χαμογελούν
και μοσχοβολούν μύρο και λιβάνι …

Αναστασία Γκίτση
από τη συλλογή Κορίτσι των σκοτεινών δασών, 2010

8 σχόλια:

50fm είπε...

H Ουρανία, το κορίτσι των ουρανών,υποκλίνεται στο κορίτσι των σκοτεινών δασών!
Τόλη μου,είσαι υπέροχος!
Καλημέρα με φιλί!

Poet είπε...

Ναι, κάπου εκεί βρίσκομαι κι εγώ, μεταξύ σκοτεινού δάσους και ουρανού. Καλό βράδι, γλυκιά μου.

ΙΛΥΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ είπε...

Ποιητή μου..τι θησαυρούς μας δίνεις!!
υπέροχο..
Καλό βράδυ!!!

Poet είπε...

Όχι εγώ, η Αναστασία, Πέλα μου. Εγώ απλώς χαίρομαι όταν σας αρέσουν οι επιλογές μου.

Καλή σου μέρα.

Thekla είπε...

Ουρανία μου ανταποδίδω χαμόγελα στην υπόκλιση του κοριτσιού των ουρανών.
Τόλη μου, όλοι μας θαρρώ, κατα φύσιν, φέρουμε στην ανθρώπινη υπόστασή μας το σκοτάδι και το φως, που εναλλάσσεται αέναα.
Σ'ευχαριστώ για τα δώρα σου καλέ μου, γέμισε η καρδούλα μου "ποδήλατα". Χριστούγεννα θυμίζει η στιγμή...

Poet είπε...

Χαίρομαι που έστησες το ιστολόγιό σου, Αναστασία, και εμφανίστηκες τώρα στο Λιβάδι. Δώρα είναι τα ωραία ποιήματα και χαρά μου να τα ανακαλύπτω και να τα αναρτώ για όλους τους φίλους.

Να είσαι καλά, καλή σου μέρα.

Thekla είπε...

"...και ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι, υπάρχει..." δια χειρός Τάσου Λειβαδίτη.
καλή μέρα σε όλους!

Poet είπε...

Μου αρέσει η ανοιχτή καρδιά του Τάσου Λειβαδίτη, Αναστασία μου. Ζούμε όλοι στο ίδιο σκοτεινό δάσος και είναι παρήγορο ένα χέρι συντροφικότητας και αλληλεγγύης.