Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

Η μελαγχολία του φθινοπώρου


Η μελαγχολία του φθινοπώρου κι όπως τα βράδια
πέφτουνε θυμίζοντας μια ξεχασμένη προσευχή
που από τα παιδικάτα μας μέσα κάτι κρατάει
σβήνοντας- σαν την μουσική μετά- τα φώτα
οι σκιές μεγαλώνοντας, σκυθρωπός να είναι ο Σεπτέμβριος ...

Άνθρωποι βιαστικοί, σαν που νομίζουν
θα προλάβουν το ακατόρθωτο
-κάτι βροχές που αναγεννούν το σύμπαν, κάτι
χορωδίες πουλιών και τρέχοντας οι μέρες
του μήνα, γίνεται το μαράζι του ερώτα και πολύ εντονότερο ...

Στις σελίδες επάνω θλιμμένο που κυλάει μελάνι
(ορατών τε πάντων και αοράτων η συγκομιδή)
σαν μια ποιητική σαγήνη που δεν χώρεσε
σε τίποτα από τα καθιερωμένα
-και είναι δύο του μηνός που υπερασπίζομαι
ό,τι στο αύριο θα χαθεί..

Αν μ' αγγίξεις μην φοβηθείς που έχω μέσα μου χάος
γιατί το ξέρω ότι η ζωή στην τραγωδία της
με κωμωδία ερμηνεύεται
μην πάρεις σοβαρά ούτε μια λέξη
απ' όσες θα σου πούνε τα πεσμένα φύλλα
που τα παρασέρνει ο φανατικός άνεμος

Στρατής Παρέλης
από το ιστολόγιο του ποιητή

5 σχόλια:

Poet είπε...

Μήπως είπατε ότι είναι άνοιξη; Δεν το βλέπω καθόλου έξω.

«Αν μ' αγγίξεις μην φοβηθείς που έχω μέσα μου χάος» ...

50fm είπε...

Tόλη,άφαντη η άνοιξη!
Χάος παντού...
Δυνατό ποίημα!
Καλημέρα

Poet είπε...

Χαίρομαι που σου αρέσει, Ουρανία μου. Τις επόμενες μέρες θα αναρτήσω και άλλα ποιήματα του Στρατή Παρέλη, μια μικρή προσωπική επιλογή από το ιστολόγιό του.

Καλή σου μέρα.

Appelsinpiken είπε...

8α ερ8ει Ποιητή μου και η Άνοιξη :)
Την περιμένω πως και πως για να πάω βόλτα στο ποτάμι να τη γιορτάσω...

εξακολουθώ να μαθαίνω από όλα αυτά τα όμορφα που μοιράζεσαι μαζί μας, κι ας μη δίνω το "παρών" τόσο συχνά πιά....

να είσαι καλά.. :)

Poet είπε...

Το ξέρω ότι τα ξωτικά της πόλης των φαντασμάτων όλα τα ξέρουν κι όλα τα βλέπουν. Ε, λοιπόν, η άνοιξη ήρθε επιτέλους, έχει λιακάδα τώρα. Δεν μένει παρά να βρεις το ποτάμι.

Καλή σου μέρα στην ακροποταμιά.