Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

Είσαι η Πρέβεζα και το Κιλκίς

Αυτές οι ρεματιές κι αυτά τα βράχια
κι αυτά τα σπίτια δίπλα στο γιαλό
αυτές οι μάνες με το κάρβουνο στα μάτια τους
κι αυτά τα κύματα που φεύγουν και
ξαναγυρνούν,
αυτά τα πεύκα με τα χαραγμένα λόγια
κι ο κωνσταντίνος ο καημός που πέταξε σαν το πουλί
κι εκείνα που δεν πρόφτασαν οι κήρυκες
παρά μονάχα ψεύτες
και ρουφιάνοι,
ω πολιτεία με το βράδιασμα κοντά στους ταρσανάδες
στην αγορά, στον καφενέ και στο ποδόσφαιρο,
είσαι η Πρέβεζα, τα Γιάννενα και το Κιλκίς,
το Μεσολόγγι, ο Πόντος κι η Ερμούπολις,

ω πολιτεία του αμανέ στα τουρκοχώρια

μ’ αυτές τις ρεματιές κι αυτά τα σπίτια
μ’ αυτά τα βράχια δίπλα στο γιαλό
μ’ αυτές τις μάνες με το κάρβουνο στα μάτια τους

θα ‘ρθει καιρός που θα φανούν οι κήρυκες
κι όχι μονάχα ψεύτες και ρουφιάνοι.

Μάνος Ελευθερίου
από τη συλλογή Τα ξόρκια, 1973

4 σχόλια:

Carpe diem είπε...

Αν είναι προφητεία, μακάρι να επαληθευτεί..

Poet είπε...

Κάποιος έχει πει, Όλγα μου, ότι «ο ποιητής είναι ο ιερέας του αόρατου». Όλη η ποίηση έχει λοιπόν ένα προφητικό στοιχείο, ακόμη κι όταν δεν το συνειδητοποιεί ούτε ο ίδιος ο ποιητής.

"ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ" είπε...

Συμφωνώ απόλυτα Τόλη περί του προφητικού στοιχείου της ποίησης.
Η τραγικότητα των ημερών που ζούμε περιγράφεται θαυμάσια σε ποίηματα...εκτός αν τελικά πιστέψουμε οτι είναι διαχρονική και πάντα υπάρχει και ανάλογα με τις δικές μας ανάγκες, την ηλικία,κ.λ.π. πότε γίνεται ορατή και πότε δεν την αντιλαμβανόμαστε..!
Καλή συνέχεια στη μέρα σου.
ΟΛΓΑ

Poet είπε...

«Η τραγικότητα των ημερών που ζούμε» κι όλων των άλλων ημερών που προηγήθηκαν και που θα ακολουθήσουν. Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι τραγική από τη φύση της, Όλγα.

Η επιστήμη είναι αδιέξοδη, η φιλοσοφία απλώς παρήγορη, η θρησκεία ένα βαρύ ναρκωτικό. Όλη η τέχνη είναι ένα απόσταγμα αυτής της τραγικής αίσθησης και το κατ' εξοχήν ερωτικό φαινόμενο. Μια απελπισμένη απόπειρα του θνητού να αναβαπτισθεί στις πηγές του και έτσι να υπερβεί την τραγική αίσθηση του ολοκληρωτικού αφανισμού του.