Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2009

Ποίημα σε μικρόψυχους καιρούς

Στον Λίνο Ιωαννίδη

Τους ποιητές που βρέθηκαν
δολοφονημένοι σ' ένα χαντάκι (όπως ο Λόρκα)
τους ποιητές που εξορίστηκαν και καταποντίστηκαν
για ένα ποίημα (όπως ο Μάντελσταμ)
τους ποιητές που μας καλούν να γλιτώσουμε
από την ένταξη μας
σε μια μόνιμη κατάσταση (όπως ο Μίλος)
τους ποιητές που θαλασσοπνίγηκαν
για να βγάλουν το ψωμί τους (όπως ο Καββαδίας)
τους ποιητές που επέστρεψαν από τον πόλεμο
κι έζησαν το υπόλοιπο της ζωής τους
μ' ένα πόδι (όπως ο Ταρκόφσκι)

ποιος έχει το σθένος
να τους ρωτήσει τι χρειάζονται
οι ποιητές στους μικρόψυχους καιρούς;

Σπύρος Θεριανός
από τη συλλογή Ντυμένος επίσημα, 2008

4 σχόλια:

Τάκης Τσαντήλας είπε...

"Οι ποιητές χαράσσουν στίχους με φωτιά
και ανιχνεύουνε σκιές μελλοθανάτων
περιδιαβαίνουν σιωπές στα σκοτεινά
κι αναδιφούνε παφλασμούς στιλπνών κυμάτων.."

Υπέροχοι όσο και εύγλωττοι στίχοι..
Καλημέρα..

pandora είπε...

Αν οι καιροί ήταν γόνιμοι δεν θα γεννούσαν κάποιους ποιητές μα ΜΟΝΟ ποιητές.

Poet είπε...

Kαλησπέρα, Τάκη, και καλωσόρισες.
Χαίρομαι που σου άρεσε το ποίημα του Σπύρου Θεριανού.

Poet είπε...

Μια κοινωνία ποιητών θα ήταν παράδοξα επαναστατική, Λίλιαν. Με συνεχείς εκρήξεις του «εγώ» και χωρίς τίποτα πλέον να ανατρέψουν.