Πάμφωτος, προχωρώ στο σκοτάδι

Μόλις βρήκα το αγαπημένο μου ποίημα του Miguel Hernandez και το παραθέτω. Για μένα και για σας.

Πάμφωτος, προχωρώ στο σκοτάδι : υπάρχει μέρα;
O τάφος μου είν' αυτός ή μήπως η μήτρα της μάνας μου;
Κάτι χτυπά πάνω στο δέρμα μου σαν μια κρύα
Πέτρα που γίνεται θερμή, κόκκινη, τρυφερή.

Ίσως ακόμη να μη γεννήθηκα.
Ή πάλι να 'χω για πάντα πεθάνει. Το σκοτάδι με κυβερνά.
Αν αυτή είναι ζωή, τ' είναι τότε θάνατος;
Ή ποιό το κέρδος μιας αιώνιας αγωνίας.

Φορώντας αλυσίδες για ρούχα, φαίνεται να θέλω
Να γυμνωθώ, ν' απελευθερωθώ απ' τον εαυτό μου
Ν' αποφύγω το βλέμμα μου γεμάτο σύγχυση κι απόσταση.

Μα το μαύρο ρούχο του πένθους, από μακριά, μ' ακολουθεί
Σκιά ακολουθώντας μια σκιά στο σκοτάδι, φυτρώνοντας
Στη γυμνή ζωή σαν άνθος απ' το τίποτα.

Ποιητική Ανθολογία από τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο
του Νίκου Σπάνια, 1980