Έρωτας και πορνεία

Ο έρωτας είναι το πρώτο και σημαντικότερο θέμα της ζωής μας. Έχει απασχολήσει και έχει καθορίσει φιλοσόφους, επιστήμονες, συγγραφείς, ποιητές και καλλιτέχνες, τον καθημερινό άνθρωπο σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας και σε όλες τις φάσεις της ζωής του. Μερικές σκέψεις μου μόνο εδώ, που δεν διεκδικούν την πρωτοτυπία.

Ο έρωτας, η ίδια η ερωτική πράξη, αυτό το γελοίο σύμπλεγμα στα ψυχρά μάτια ενός τρίτου, είναι μια μαγεία, ένα μικρό θαύμα. Προέρχεται από τις πηγές της ύπαρξης και διαιωνίζει την ύπαρξη. Έρωτας είναι η ταύτιση με τον άλλο, μια αίσθηση υπέρτατης εκπλήρωσης, λύτρωση από την υπαρξιακή και κάθε άλλου είδους μοναξιά. Ο έρωτας νικάει τον θάνατο, αποτελεί την έμπνευση για κάθε είδους καλλιτεχνική δημιουργία, είναι η κινητήρια δύναμη του κόσμου και η πηγή της αρμονίας του.

«Πορνεία είναι» λέει το λεξικό, «η παράδοση με χρηματική αμοιβή, γυναίκας σε άντρες για συνουσία». Πολύ περιορισμένος και αναχρονιστικός ορισμός. Πρώτα-πρώτα, πόρνες δεν μπορεί να είναι μόνο οι γυναίκες, μα και οι άντρες. Το θηλυκό ή/και το αρσενικό σε οποιοδήποτε συνδυασμό. Μετά, η αμοιβή δεν είναι κατ' ανάγκην χρηματική. Μπορεί να είναι η σιγουριά, η εξασφάλιση, η προβολή, η δόξα, η οποιαδήποτε εξυπηρέτηση, η συμμετοχή σε κάποιου είδους εξουσία. Γιατί κραυγαλέα μορφή πορνείας είναι και η εξουσία, που μετατρέπει τον άνθρωπο σε γουρούνι.

Πορνεία, κατά τη δική μου γνώμη, είναι οτιδήποτε απαξιώνει, οτιδήποτε εξευτελίζει τον έρωτα. Και τον έρωτα τον εξευτελίζει το οποιοδήποτε αντάλλαγμα. Η οποιαδήποτε χρησιμοποίηση του άλλου. Ακόμη και η σεξουαλική γυμναστική.

Διάβασα σε ένα άλλο ιστολόγιο ότι «πόρνη είναι αυτή που πουλάει την ψυχή της και όχι το σώμα της». Εγώ θα πρόσθετα ότι η ηπιότερη, η πιο κατανοητή, η πιο έντιμη μορφή πορνείας είναι εκείνη των «επί χρήμασι εκδιδομένων γυναικών ή ανδρών». Αυτή στο κάτω-κάτω είναι μια ξεκάθαρη συναλλαγή με όρους γνωστούς εκ των προτέρων. Δεν υπεκφεύγει, δεν δικαιολογείται ατόπως, δεν υποκρίνεται, δεν διαμαρτύρεται. Δεν ψεύδεται. Και, κυρίως, δεν εξιδανικεύει την πορνεία.

Αυτά πιστεύω εγώ. Σίγουρα υπάρχουν και άλλες απόψεις. Σίγουρα υπάρχουν και οι πρακτικές ανάγκες της ζωής. Διαπιστώνω εδώ και κρίνω (για να κριθώ, που λέει και ο αγαπημένος μας Μανόλης Αναγνωστάκης), δεν στήνω κανένα στον τοίχο.