Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

Ένα ποίημα

Σου 'γραψα ένα ποίημα σε λευκό χαρτί
με κόκκινο μελάνι
Ύστερα το 'καψα και σκόρπισα τη στάχτη του
στο σιωπηλό βοριά.
Κι ακούω κάθε πρωί τα λόγια του
στο στόμα των πουλιών
που χαιρετάνε
με τιτιβίσματα γλυκά και τρίλιες
τη νέα μέρα που ανατέλλει.

Θανάσης Τσίρος
από τη συλλογή Τα μαχαίρια της χαραυγής, 2008

2 σχόλια:

Field of Dreams είπε...

Μπορεί να το έκαψε και να σκόρπισε τη στάχτη του στο σιωπηλό βοριά, αλλά δεν χάθηκαν τα λόγια. Μ' αρέσει!

Poet είπε...

Τίποτα ποτέ δεν χάνεται; Όλα ξαναγεννιούνται και όλα επανέρχονται; Για να τα ανακαλύψουμε έκθαμβοι και πάλι;

Λίγο σκληρό βέβαια αλλά ωραίο παιχνίδι η ζωή.