Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Άτιτλο (Σηκώνονταν και παρέπαιαν οι αναπνοές μας ...)



Σηκώνονταν και παράπαιαν οι αναπνοές μας
Στα στήθη έπεφτε από τον ουρανό το φως
Στις ρίζες των μαλλιών φυσούσε ίδιος πάντα ο
Αέρας

Μόνο πάνω από τη ράχη μοχθηρά
Σπινθήριζε η απόφαση

Να υπερβούμε τους φραγμούς,
Μία του ανέφικτου μικρή διεκπεραίωση
Λαχταρώντας ο ένας από τον άλλο


Άντζελα Ζιούτη 
από τη συλλογή Η αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών, 2003

Δεν υπάρχουν σχόλια: