Αμείλικτο νερό

                 Μνήμη Παναγιώτας Μαρκαναστασάκη

Χαιρόσουν

όταν έριχνες τα Σάββατα

γάργαρο το νερό

επάνω στο μωσαϊκό και τα πλακάκια.

Απ' το μπαλκόνι σου έτρεχαν καταρράχτες.

Στο μέτωπό σου κόμποι ιδρώτα.

Το σπίτι έλαμπε από καθαριότητα.

Εσύ από χαρά.

Γελούσες όπως πότιζες τον μυστικό σου κήπο

να βρούν οι πεταλούδες χρώματα

στις μαργαρίτες και τα φασολάκια.

Τώρα στο γκρίζο και ξερό δωμάτιο

λείπει η χαρά, τα έντομα, το χρώμα και το βλέμμα.

Δεν έχει ψυχανθή και λεπιδόπτερα στον θάλαμο.

Δυο πεταλούδες μοναχά

αμείλικτο νερό φαρμάκι

στάζουνε στις φλέβες

καθώς ο θάνατος

απ' την περίσσια οξυγόνου μεθυσμένος

και τη νίκη του

καθάριος στον αέρα αιωρείται

πάνω απ' το σταυρωμένο σώμα.

Φωτεινή Βασιλοπούλου

από τη συλλογή Αμείλικτο νερό, 2019