Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Παιδεία χωρίς νόημα




Στη μνήμη του συναδέλφου

Νίκου Τεμπονέρα

Άστραψε μες στο βωμό το τέλος του αγώνα

Ξανασήκωσαν την απελπισία στη θύελλα

Που ξέσπασε μες στα σχολεία

Όξυναν οι αντιθέσεις

Χύθηκε αίμα



Κουρασμένοι

Με τα χέρια στις τσέπες

Γυρίζουν πίσω

Σκύβουν

Στους μαθητές τους τι να πουν

Δικαιολογούνται

Για να σταθούν στο ύψος τους

Και με αχνό χαμόγελο στα χείλη

Ξαναδιδάσκουν φρόνηση

Ναρκώνοντας με νεκρική φροντίδα

Το ζωντανό ακόμα κύτταρο

                   της αμφισβήτησης           



Υποταγμένοι πάντοτε σε καθοδήγηση

Δε μάθανε ν’ αντλούν δύναμη

                   απ’ το πηγάδι των ονείρων

Δεν άφησαν το φως του ήλιου

                   να διαποτίσει τις αισθήσεις



Η κρίση

Για τους ευαίσθητους έγινε κόλαση

Για τους αναίσθητους επίθεση

Κι η εξουσία άλλο που δε θέλει

Τους νανουρίζει

                   με γλυκόλογα

                   και άδειες υποσχέσεις

Τους κάνει όργανα

Του έξυπνου μηχανισμού της




                                      8.1.1991    ΄

 Κωνστάνς Δημά
από τη συλλογή Αποχρώσεις των ονείρων, 1993
   

Δεν υπάρχουν σχόλια: