Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Τελευταίο δρομολόγιο

Κάτι φιγούρες στο παράθυρο του τραίνου
με κατεβασμένα πρόσωπα,
παραδομένα στης νύχτας τις διαδρομές.
Τελευταίο δρομολόγιο.
΄Άνθρωποι βράχια. 
Πόσο ν' αντέξει κανείς 
χωρίς αγάπη.
Απουσιάζεις και φλέγομαι.
Λησμόνησα όσα έμαθα
κι αναβλύζει μια γλύκα απ' τον πόνο. 
Καίγομαι από επιθυμίες.
Να σου ζεστάνω τα χέρια,
να φυσήξω στ' αυτί ανάσες. 
Η απουσία αου, έγκαυμα.
Όσο περνάει η ώρα,
γίνομαι ξένος 
στο δικό μας σπίτι,
μια τελεία \
στο δέρμα σου.

Αναστασία Παρασκευουλάκου'
από τη συλλογή Λευκός καμβάς, 2017

Δεν υπάρχουν σχόλια: