Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Παγωμένο πρωινό


Κάθισε
Στην άγνωστη ακτή του κρεβατιού
Άγρια φυσούσε στο μυαλό
Κρύσταλλα πάγου ο πρωινός ουρανός

Αναγνώρισε το δωμάτιο
Την κίτρινη αναλογίστηκε νύχτα
Το πλέγμα των ημερών
Την αλληλουχία των σχεδιασμών
Τη διαιώνιση των εμπειριών

Την κατάρρευση των λόγων
Την υπέρτατη θυσία των αφανών

Φυσάει άγρια στο μυαλό
Καίει των πράξεων τώρα ιστορική ενοχή

Τον παγωμένο κοιτούσε ουρανό

Πρέπει απ' εδώ ν' αρχίσει ξανά η παραδοχή
Η άρνηση του αέναου τίποτα. 


Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή Ονείρων κοινοκτημοσύνη, 2002
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση, 
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

Δεν υπάρχουν σχόλια: