Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Γράφω


Νύχτα γεμάτη σιωπή, σκοτεινό φως ανερμήνευτο
Καμιά αλήθεια δεν σε διαπερνά
Κι έτσι οι χρησμοί ποτέ δεν τελειώνουν

Με λέξεις σφιγμενες στα δόντια γράφω
Για τη διαρπαγή του αίματος και των ονείρων
Καθώς καμιά ανάγκη δεν διαρκεί πέρα απ΄την ηδονή
Επιθυμίες αρχέγονες ελπίζουν στη σωτηρία του κόσμου

Με χέρια άδεια από δωρεές γράφω

Νύχτα γεμάτη σιωπή, σαρκοβόρο φως ανερμήνευτο 
Κάτω απ' τα δέντρα περπατώ
Και στις φυλλωσιές ψιθυρίζει το άχρονο
Καθώς η λάμψη του φωτός πεπερασμένα ερμηνεύει
            τη φωνή μου
Στην απέραντη με παραδίδει κοινοκτημοσύνη του τίποτα. 

Άσπρες φυσάει λέξεις, λευκές, η Σελήνη άγραφες. 


Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή  Ονείρων κοινοκτημοσύνη, 2002
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση, 
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

Δεν υπάρχουν σχόλια: