Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Μουγκρίζουν τα μεσάνυχτα


Μουγκρίζουν τα μεσάνυχτα μες στο μυαλο μου
Άγριες φωνές αδικημένων
Κράτησαν μέχρι που άντεξαν οι αρμοί τους
Ενώ ο χρόνος έσκαβε σχήματα θανάτου
Σφηνώθηκαν στη σάρκα του βράχου
Και πιο βαθιά στο μαύρο αίμα των προγόνων,
Γυρίζω ανταριασμένος
Έρημο σπίτι από φίλους, γεμάτο φονιάδες
Εξόριστοι μές στον τόπο μας μασάμε ελπίδες
Προγραμμένοι σε σκοτεινά κατάστιχα μηχανικών εγκεφάλων
Χαλινάρι σκληρό οι συμφορές στο στόμα
Σύντροφοι
       Ποια άνοιξη ακόμα καρτεράμε
       Ποιο βόλεμα μπήκε πάνω απ' τ' άγριο χρέος

Το άγριο χρέος που μουγκρίζει μες στο μυαλό μου. 


Πρόδρομος Μάρκογλου
από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας, 1975
Συγκεντρωτική έκδοση Έσχατη Υπόσχεση
Ποιήματα 1958 - 2010, 2016

Δεν υπάρχουν σχόλια: