Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016

Γλυκιά νύχτα του καλοκαιριού


Στρέφω το βλέμμα μου ψηλά
και θωρώ τον έναστρο ουρανό
μες στης  νύχτας την ξαστεριά
ανείπωτο μεγαλείο ! ...

Άπειρες αυτόφωτες πυγολαμπίδες στο στερέωμα,
ασύλληπτα μακρινές, έτη φωτός !
Κατά το δοκούν εκεί ο νους σε ταξιδεύει ...

Υπεράνω γαλαξίες, νεφελώματα,
αναρίθμητα ηλιακά συστήματα,
απέραντο σκοτάδι του διαστήματος,
όριο ατελεύτητο, ακατανόητο θαύμα !

Ο ουρανός, χώρος της του θεού κατοικίας,
Το στόμα μου ψελλίζει λέξεις :
Ακατάληπτος  ... απερίφραστος ... απεριόριστος ...
ρήματα αποφατικής θεολογίας. περί θεού.

Γλυκιά νύχτα του καλοκαιριού
με συνεπήρε το μυστήριο του χωροχρόνου
και αποκοιμήθηκα ...
όταν ξάφνου χαράζει.


Στυλιανός Α. Πασχαλίδης
από τη συλλογή Απλο-Πόίηση, 2015
Ενότητα Φύση

Δεν υπάρχουν σχόλια: