Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

Ενοχές


Φταίω
και το ‘ξερα από νωρίς
Από τη μέρα
που τα πουλιά τραγούδησαν τον έρωτα
κι εγώ τα πρόσβαλα
μιμούμενη τους ήχους τους

 Αλλά κι εγώ
τον έρωτα ήθελα να υμνήσω
Αυτόν το νεανία τον παράφορο αλαζόνα
που υπνωτίζει την πραγματικότητα
βυθίζοντας σε λήθαργο
κάθε εχέφρονα απόσταση
κάθε αίσθηση κινδύνου

 Φταίω μάτια μου
που δεν παρέκαμψα τις εντολές του ενστίκτου
που νόμισα πως είναι παντοδύναμη
των αισθημάτων μου η δριμύτητα
να παρασύρει και τον τόπο και το χρόνο
–το αντίξοο πάνω απ’ όλα–
και να αποδημήσει μαζί με τα πουλιά
στους τροπικούς του ανέφικτου
χωρίς κανένα κόστος δίχως τραύματα

 Φταίω και που περιφρόνησα
τους οιωνούς των τρωτών ημερών
τους δισταγμούς ενός σοφού σηματοδότη
που δεν μου έδινε καμιά προτεραιότητα

Αχ βιαστική που είναι η νιότη
Αχ θαρρετή που είναι η βιασύνη
Κι αγύριστο αχ κεφάλι που ’ν’ το θάρρος
Προτάσσει το γυμνό του στήθος
να προστατέψει μια νεόδμητη περιοχή ονείρων
από τη διαβρωτική συνήθεια

 Δες τώρα πού κατάντησε
Διαπραγματευτής μιας απουσίας
κι ενός έρωτα θανάσιμα τραυματισμένου
έρμαιο στην κυριαρχία του εφικτού


Στέλλα Γεωργιάδου
από τη συλλογή Αμφίβια εγώ, 2015

2 σχόλια:

Stella Georgiadou είπε...

Επέλεξα αυτό το ιδιαιτέρως αγαπημένο ποίημα, Τόλη μου, να σ' ευχαριστήσω ακόμη μια φορά για την τόσο γενναιόδωρη επιλογή ποιημάτων από το νέο μου βιβλίο.
Αυτή η φιλόξενη γωνιά του διαδικτύου, χάρη στην άοκνη προσπάθειά σου, έχει γίνει σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη Νεοελληνική Ποίηση!
Σε φιλώ!

Poet είπε...

Σε ευχαριστώ, Στέλλα μου, κάνω ό,τι μπορώ. Όλα εξαρτώνται από τα ποιητικά βιβλία που φτάνουν στα χέρια μου και η ανθολόγηση των ωραίων ποιημάτων σου ήταν χαρά για μένα.
Καλή δύναμη για τη συνέχεια.