Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

Τα σπίτια


 
                            Τα βράδια
                            κλείνουν πια τα βλέφαρά τους
                            βυθίζονται βαθιά στην ύπαρξή τους
                            νιώθουν κι αυτά το σώμα τους
                            ακούνε
                            τις πέτρινές τους φλέβες να φουσκώνουν
                                            Ορέστης Αλεξάκης

 
Δε χρειάζονται πολλά λόγια.
Πότε-πότε κάνα σχόλιο για τον γείτονα
την επικαιρότητα,
τα έξοδα.
Κάποτε ένα άγγιγμα του χεριού
άλλοτε ένα χάδι στα μαλλιά.

Δε χρειάζεται να μιλάς συνέχεια.
Μια κίνηση, ένα νεύμα φτάνει.
Λίγο παγωτό
και λίγη συμπάθεια στο μπαλκόνι αρκούν.
Ένα σου βλέμμα είναι πιο πολύτιμο.
Και αν χαμογελάσεις...
σφυρίζει για χρυσάφι ο ανιχνευτής μετάλλων.

Δε χρειάζονται πολλά λόγια.
Ένα «φτάσαμε στο σπίτι μας», σημαίνει
«πιάσαμε πατρίδα σύντροφέ μου,
ήρθαμε ξανά στη γωνιά μας στο σύμπαν,
τη δική μας γωνιά».
«Την κατάδική μας».
Να το εννοείς
αλλιώς ακούγεται "καταδίκη".

Δε μας χρειάζονται πολλά λόγια.
Εμείς, τα σπίτια, ζούμε απ’ την ανάσα σας.
Εμείς τα σπίτια μικραίνουμε από χαρά
όταν έρχονται οι άνθρωποι μας.
Μα σαν αναχωρούν παντοτινά
αρρωσταίνουμε, τρανεύουμε από θλίψη.
Θεριεύουμε
σαν κάτι άστρα κόκκινους γίγαντες
λίγο πριν γίνουν μαύρες τρύπες.

 
Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου
από τη συλλογή Ο άστεγος της οδού χαμογέλων, 2015


Δεν υπάρχουν σχόλια: