Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

Ονειρεύτηκα πάλι ...


Francoise Nielly

Ονειρεύτηκα πάλι το γκρίζο μου όνειρο
Έρχεται και ξανάρχεται παλιά πληγή
που δεν λέει να κλείσει
Είναι ένα παραμελημένο περιβόλι η πόρτα του σάπια απ'
Τη βροχή ο φράχτης του ένας σωρός πέτρες
Όσα κλήματα γλύτωσαν σκαρφάλωσαν σ' αγριοκερασιές
Ταϊζουν κάθε χρόνο τα πουλιά και τον άνεμο
Εκεί περιφέρεται περίλυπη ανάμεσα στα δέντρα
Μιλάει στα σύννεφα κι εκείνα βρέχουν μπορεί
Να κλάψει ελεύθερα είμαι κρυμμένος πίσω
Απ' τον κορμό μιας Βελανιδιάς δεν αντέχω άλλο
Τρέχω ανοίγοντας τα χέρια και χάνεται στην αγκαλιά μου
Και βρέχει σκέφτομαι πως είναι όνειρο
- Θε μου πόσος σπαραγμός χωράει σ' ένα όνειρο -
Είναι χιλιάδες μίλια μακριά μπορεί να μην την ξαναδώ
Συνηθισμένη ιστορία - θα πείτε -
άλλοι την ξεπερνούν εύκολα
Μα εγώ τη φοράω κατάσαρκα χειμώνα καλοκαίρι

Τάσος Πορφύρης
από τη συλλογή Η πέμπτη έξοδος, 1980
Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα
Ποιήματα (1961-2011), 2013

Δεν υπάρχουν σχόλια: