Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Αρά






















digital art by Jason Engle

Όσο δρόμο έπαιρνε, δρόμο άφηνε, τόσο κάτι την τραβούσε πίσω. Ο καταραμένος τόπος το είχε αποφασίσει. Θα έμενε για πάντα εκεί.

Άννα Αφεντουλίδου
από τη συλλογή Ιστορίες εικονικής ισορροπίας, 2013
Ενότητα : Επιγράμματα

2 σχόλια:

Άστρια είπε...

Όταν αποφασίζει ένας καταραμένος τόπος, η καταδίκη είναι πάντα πολύ σκληρή. Όμως και πάντα υπάρχουν δραπέτες. Έτσι δεν είναι;



Αγαπητέ μας ποιητή, έστειλα το πρωί email. Καλό βράδυ

Poet είπε...

Φυσικά υπάρχουν δραπέτες, κορίτσι του διαστήματος. Όπως και εκείνοι που, σαν κι εμένα, κάποτε ήθελαν να δραπετεύσουν από τον «καταραμένο» τόπο και μόνο όταν έφυγαν, κατάλαβαν πόσο κατά βάθος τον αγαπούσαν.

Σου έχω απαντήσει, φίλη μου. Καλό ξημέρωμα.