Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Αναλαμπή


















photo by Carlos Morales


Σε άκρη απόκρημνη βουνοκορφής
κρέμασα τη φωλιά μου να φυλαχτώ απ' το κρύο.
Φωτιά με φύλλα άναψα να ζεσταθώ
φφφ, φφφ, φφφ ...
Με ξυλιασμένα δάχτυλα και μάτια βουρκωμένα
βββ, βββ, βββ ...
ακούω τη βροντή που φέρνει τη βροχή
και την αντάρα.
Κρα, κρα, κρα
τ' άγρια πουλιά που τριγυρνούν
δεν με τρομάζουν γιατί ζω. Ακόμα.
Μόνο, φοβάμαι, η φωτιά μη σβήσει
πριν δω το φως της αστραπής.

Δήμητρα Καραφύλλη
από τη συλλογή Τρελή τυφλόμυγα, 2013

2 σχόλια:

ξωτικό είπε...

Kαι οι Δευτέρες έχουν ψυχή !
ε Ποιητή μας ;;


Γιορτάζουμε αστραπές λοιπόν σήμερα......
και η ποιήτρια που μας κερνάς τόσο αληθινά "Με ευλάβεια μεταφέρει τα σημάδια στο χαρτί."


φιλώ σας ποιητές αστραπές λιακάδας μέσα στις μπόρες

Poet είπε...

Όταν δεν κάνεις πια βιοποριστική εργασία, οι Δευτέρες προσλαμβάνουν μια διαφορετική αξία, καλό μου ξωτικό. Μπορεί να γιορτάσει τότε κανείς ακόμη και τις αστραπές που όλοι αναζητούμε στη ζωή μας. Αναζητούμε κάποιο νόημα, κάποιο αντίκρισμα, ιδίως όταν πια διαγράφεται στο βάθος το τέλος.

Και ναι, την αλήθεια και την ευλάβεια της ποιήτριας εκτίμησα κι εγώ, τη λιτότητα και τη σπαρακτική της ειλικρίνεια. Σε φιλώ.