Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

Γιώργος Σ. και Ιωάννα *


Τώρα ηρέμησες πια.
Με κοιτάς με το μικρό σου
χαμόγελο, που είχες παιδί.
Πώς πεθαίνει, Θεέ μου, ένας άντρας;
Πού πηγαίνει ο άπειρός του καημός;

Στην γνώριμη γειτονική εκκλησιά
λιβάνι, ημίφως, χαμηλωμένες φωνές.
Είμαι κι εγώ λιγάκι πεθαμένη,
είσαι κι εσύ λιγάκι ζωντανός.

Σ' ακολουθώ υπνωτισμένη,
μου δείχνεις το δρόμο προσεκτικά.
Όμορφος που 'ναι αυτός ο ήλιος του
     Σεπτέμβρη ...
Κι ο θάνατος κουρνιάζει μέσα μου
τόσο μα τόσο απλά.

Αντωνία Γουναροπούλου - Τουρίκη
από τη συλλογή Το άστρο του Τίποτε, 2012



* Καμιά φορά βρίσκουμε κρυμμένη την ποίηση σε «τόπους» που δεν είχαν σκοπό να είναι ποιητικοί. Οι στίχοι αυτοί, όχι με τη μορφή στίχων, βέβαια, βρίσκονταν κρυμμένοι στα λόγια που απευθύνει η Ιωάννα Τσάτσου προς τον νεκρό της αδερφό Γιώργο Σεφέρη, στο βιβλίο της Ο αδερφός μου Γιώργος Σεφέρης, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1974 (2000). Το μόνο που έμενε μετά τον εντοπισμό τους στις σελίδες 230-231, ήταν να «μπούνε στη θέση τους», με κάποιες μικρές αλλαγές και προσθήκες εδώ κι εκεί.

2 σχόλια:

55fm είπε...

Μπήκαν στη θέση τους...και βρήκαν θέση στην καρδιά μας Τόλη μου!Χαίρομαι που κατάφερα να σε επισκεφθώ!Φιλιά από τη μουτρωμένη Άνδρο!

Poet είπε...

Όλγα μου, κι εγώ χαίρομαι που σε είδα ξαφνικά και πάλι εδώ. Ελπίζω η ωραία Άνδρος να χαμογελάσει και σύντομα να ξαναζωντανέψει η παρέα μας στα ιστολόγια. Καλό φθινόπωρο πια !!