Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

Άτιτλο (IV Ο ήχος του τσεκουριού ...)






















(photo by Julie Mathers)

Ο ήχος του τσεκουριού
αντίσταση και πόνος
προς στιγμήν τα δέντρα γέρνουν
η ισορροπία κλυδωνίζεται

πτώση
το χέρι που έθεσε τον σπόρο
παγωμένο, ανήμπορο
να ματαιώσει τη σφαγή
την επέλαση των νέων καιρών
τώρα
τα πεύκα η συνέχειά του
το σημάδι του στον χρόνο
πίστωση ζωής
ξεριζώθηκε από του χρόνου τα γυρίσματα

Η έσχατη μοναξιά να έχεις φύγει
και κανείς να μη σε αναζητά
σαν να μην υπήρξες ποτέ
αόρατος
κι από τον ίδιο τον εαυτό σου ανερμήνευτος

ποθητός
στα άπληστα μάτια του παιδιού
της αγάπης
απόρθητος

στεγνώνει στα χείλη ο λόγος
καταπίνει το νόημα
τη βλέπω - ανοίγει πάλι ένα μεγάλο κουτί
γεμάτο αρνητικά
από τα φιλμ των παιδικών της χρόνων
βάζω στο φως τα αρνητικά
η χαμένη αύρα των στιγμών
διαγράφεται
τίποτα
κενό
καμιά απεικόνιση στο φως

αιχμάλωτη της δικής του Εδέμ
πόσα καλοκαίρια
περιφέρεται με την προσμονή της εξόδου
από παιδί νικήθηκα
δεν μπορώ να εκγαταλείψω το Άργος

μια ολόκληρη ζωή κυνηγάς τον ίσκιο σου
όλος σου ο βίος
στον χρόνο μια αφήγησης ελλειπτικής
γεμάτος σκιές
να ταξιδεύει, να αλλάζει κινήσεις
δεν μπορούσα να σε διακρίνω
στη θύελλα
να σε σκοτώσω
σπορά
στου αγγέλου τα δάκρυα
κρυσταλλένια κόκκινα δάκρυα

Ο θάνατος δεν άλλαξε τίποτα

Βικτωρία Καπλάνη
από τη συλλογή Ήχοι - Απόηχοι, 2007
Ενότητα : Ήχοι - Απόηχοι (2003 - 2004)

Δεν υπάρχουν σχόλια: