Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Με μια ανάσα : Λίγο πριν το διάλειμμα


Αύριο

Ένα είναι το πρόβλημα με το αύριο.
Μπορεί να μην προφτάσει να γίνει χτες.

Απόηχος

Όσα χρόνια και να περάσουν
δεν θα ξεχάσω ποτέ
τη γεύση από τα δάκρυά σου

Τελευταία ευκαιρία

η ώρα μηδέν
το πλήρωμα του χρόνου
ρηχά είναι, μπείτε

Καμιά φορά ...

Καμιά φορά, όταν οι ώρες τελειώνουν,
ακούω το μοιρολόι μιας νεράιδας.

Γιώργος Νικολόπουλος
από τη συλλογή Χαμένες ευκαιρίες,
Διάλογοι στο χείλος της αβύσσου, 2011 

3 σχόλια:

Poet είπε...

Ο Γιώργος Νικολόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε στο Λονδίνο, ζει και εργάζεται στην Αθήνα, εκτός από τα καλοκαίρια που συνήθως βρίσκεται στη Γαύδο.

Ασχολείται εδώ και πολλά χρόνια με την ποίηση, το διήγημα, το μυθιστόρημα, το παιδικό βιβλίο και σχετικά πρόσφατα, από το 2002, με το θέατρο. Μόλις στα τέλη του 2007 αποφάσισε να δημοσιοποιήσει τη δουλειά του. Οι «Χαμένες ευκαιρίες» είναι η δεύτερη ποιητική του συλλογή, μετά τις «Γυάλινες βάρκες», εκδ. Μανδραγόρας, 2010.

ξωτικό είπε...

Καμιά φορά, όταν οι ώρες τελειώνουν,
ακούω το μοιρολόι μιας νεράιδας.
.......
και του ξωτικού;;;;;


Σε φιλώ Τόλη μου με τις εξαιρετικές επιλογές σου !!

Poet είπε...

Σε ευχαριστώ, γλυκιά μου. Οι ευχαριστίες ανήκουν βέβαια στoυς ανθολογούμενους ποιητές.

Τα ξωτικά (και ιδιαίτερα το δικό μας ξωτικό) δεν μοιρολογάνε. Ακτινοβολούν ομορφιά, δύναμη και αγωνιστικότητα. Για να δίνουν θάρρος σε όλους εμάς τους άλλους.