Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

Ο στόλος των ερώτων

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)
Ο στόλος των ερώτων μου

Μεγάλα καράβια παροπλισμένα
ξύλινα τείχη
ανενεργά
αποσυρμένα

Ξαναβγαίνουν
τις νύχτες
φαντάσματα οικεία
αγαπημένα

αρμενίζουν
νυχτερινές θάλασσες
με αναμμένους πυρσούς
στα καταστρώματα
άγριες πολεμικές κραυγές

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Σαν αγγελτήρια, 2009

3 σχόλια:

Poet είπε...

Αυτό το ποίημα μου θυμίζει το ωραιότερο ίσως κορίτσι του σχολείου μου και φίλη μου από τα χρόνια εκείνα. Στην ωριμότητά της και πάντα ελκυστική, με αιφνιδίασε ενώ πίναμε καφέ κάπου στο κέντρο : «Εγώ έχω πια αποστρατευτεί». «Δεν είναι πολύ νωρίς;», τη ρώτησα με απορία. «Είναι καιρός», επιβεβαίωσε, «με έχουν κουράσει όλοι και όλα, θέλω να ζω μόνη μου και να έχω την ψυχική μου ηρεμία».

Αποστρατεύεται λοιπόν κανείς μόνος του, παροπλίζεται, γίνεται ανενεργός και αποσύρεται μόνος του. Και τις άγριες πολεμικές κραυγές τις εκβάλλει και τις ακούει μόνο στον ύπνο του.

Margo είπε...

Αυτή η μαρτυρία για τη φίλη σου Τόλη μου το κάνει να έχει προορισμό σαν εκείνη και σαν πολλούς από εμάς.. όταν περνούν τα χρόνια..
Λίγο με μελαγχόλησε, ίσως είναι και η στιγμή τέτοια..

Poet είπε...

Είναι πολλά τα γεγονότα της ζωής που μας κάνουν να μελαγχολούμε, Μαρία μου. Ελπίζω για λίγο, όπως λες. Ας δώσουμε την έμφαση στις χαρές και τα προνόμιά μας, σε όλα εκείνα που αξιωθήκαμε αλλά συχνά ξεχνάμε.