Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Ζεϊμπέκικος χορός

(Τσιτσάνης, Μαρίκα Νίνου και Κομπανία)


Και στις στροφές του
πίσω
γέρνει το κεφάλι.

Τα χέρια του,
σαν να πεθαίνουν
και να υψώνονται.

Ζυγιάζει την καρδιά
κι ύστερα χαμηλά,
σαν τον αητό,
ορμά.

Εξόριστο
πυυλί του Παραδείσου,
ο κάθε άνθρωπος.

Από τον πόνο
σπάει η καρδιά
αρώματα θλιμμένα και
χαρμόσυνα
κάποιας κρυμμένης
Πασχαλιάς.

Κι από τα στήθη της ζωής
η ευωδιά,
στις νότες του χορού
που σβήνονται,
σκορπά.

Γιώργος Τσιρώνης
από τη συλλογή Αφιερώσεις, 2009

3 σχόλια:

Dinos-Art είπε...

Τόλη, θυμάσαι πιστεύω την παραμονή πριν φύγουμε από Θεσσαλονίκη για φαντάροι (Οκτώβρης '59) πήγαμε και ακούσαμε τον Τσιτσάνη στο Καλαμάκι στο Μικρό Καραμπουρνάκι. Βέβαια δεν τραγουδούσε πια μαζί του η Μαρίκα Νίνου, αλλά η Σεβάχ Χανούμ.
Σαν φθάσαμε στην Αθήνα πήγαμε πάλι ένα βράδυ στου Τσιτσάνη, χωρίς ο ίδιος να είναι εκεί αφού βρίσκονταν στη Θεσσαλονίκη, και γλεντήσαμε με την άλλη κιμπανία του. Πρέπει να έχεις τις φωτογραφίες που βγάλαμε. Η φωτογραφία που έστειλα και ανάρτησε η Τζούλια είναι ιστορική, αρχών του '50. Μου δάνεισε πριν χρόνια το πρωτότυπό της ένας φίλος συλλέκτης και τη σκανάρισα. Νομίζω ότι είναι επιχρωματισμένη και στις τέσσερις γωνιές της υπήρχαν μικρές τρύπες, προφανώς από πινέζες γιατί την αναρτούσαν στην προθήκη του μαγαζιού, που δεν ήταν άλλο από τη διάσημη Ταβέρνα του Χοντρού, για διαφήμιση. Είδες τι αναμνήσεις μας φέρνει αυτό το ωραίο ποίημα που ανάρτησες!!!
Καλό απόγευμα.

Poet είπε...

Και βέβαια τα θυμάμαι όλα και με κάθε λεπτομέρεια, Ντίνο μου. Ναι, νομίζω ότι έχω κάποιες παλιές φωτογραφίες (είμαστε απελπιστικά νέοι εκεί), δεν τις ψάχνω όμως γιατί δεν αντέχω τη νοσταλγία. Μαζί με σένα όμως ίσως τα καταφέρω. Έλα μια μέρα στο σπίτι να ξεφυλλίσουμε παλιά άλμπουμ.

Γιώργος Τσιρώνης είπε...

Με τιμά αφατναστα το βαθύ αίσθημα δύο γνήσιων ανθρώπων, δύο φίλων, που, αγέννητος τότε, έπινα και γω κρυφά μαζί τους το κρασί της νοσταλγίας που τυραννάει από πάντα τη ζωή μου. Σας ευχαριστώ και σένα Τόλη φίλε μου δε βρίσκω λόγια. Μα να ! Πίνω ξανά ένα κρασί φίλε μου ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΣΟΥ βαλμενος στη γωνιά σ' ενα τραπέζι κρυμένο απ τις σκιές και από τα δάκρυα της αγάπης.