Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

Το κόκαλο

Βγάλε τα στολίδια σου
Βγάζε ένα ένα τα ρούχα σου
Βγάλε όλους τους τόνους από τα γραπτά
Κουκούλωσε τα λυχνάρια της νύχτας
Σκέπασε τα ακριβά σου ψέματα
με κείνο το φθηνό σεντόνι
Ξεκουράσου
Μην συνεχίζεις να ξεκοκαλίζεις στιγμές
Φθάνεις στο κόκαλο και είναι σκληρό
Τι να το κανείς έπειτα;
Κράτα το λοιπόν
Κράτα και το κόκαλο
Κράτα και το λάθος
Μια λέξη που έχει κάτσει καιρό στο λαιμό σου
Και συνεχίζεις να καταπίνεις την ηρεμία
σαν τον ουρανό που τρώει τα παιδιά του
Κοίτα πάνω
Μήπως τελικά το μπαλόνι,
είναι το είδωλο σου;
Τόσο εύθραυστο από τόσο πυκνογεμισμένο αέρα;

Γεωργία Τρούλη
αδημοσίευτο

Δεν υπάρχουν σχόλια: