Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Πλατεία του φόβου

Στο πήγαινε-έλα άσωστα βλέμματα , φωτιές και στάχτες
Βουβά περάσματα, κόκκινα φώτα σε δρόμους κράχτες
Χέρια πλοκάμια και οι γροθιές αρματωμένες
σ΄ένα τοπίο βαθιά Ομόνοια
μέσα σε χρώματα , φωνές κι ονόματα παλιά αναχώματα
και θύτες θύματα –βουβά συνθήματα
και τραγικές είναι οι σιωπές,
σιωπές που μπήγονται σε αλήθειες μαύρες
Κι η ομορφιά τρέμει το πέρασμα
μέσα σε ορθάνοιχτα μάτια και χέρια
και στο ξεγέλασμα .
Γερμένα σώματα κεριά σωσμένα στα χαρακώματα
μάχονται τ΄άγνωστο αναγκασμένα σαν τον κατάδικο.
Πλατεία του φόβου
Με την ελπίδα να σκάβει υπόγεια κορμιά ακατοίκητα
Γελάει η στέρηση
κι η απόγνωση πιάνει τη βάρδια της
και σέρνει αλύπητα
καρδιές και στόματα στο παρακάλι
Ψυχρά κι απάνθρωπα στο πάρε δώσε της
χορταίνει κόκκινο και τάζει πάλι.
Πλατεία της νύχτας
Λίγο πιό πέρα περνούν οι νόμοι
Και για το αίμα ούτε κουβέντα .
Άλλος θεός κι ο ουρανός αλλάζει χρώμα
όπως οι λέξεις και οι ψυχές .
Ύστερα βρέχει , ξεπλένει, παίρνει όλη τη λάσπη
και στις πληγές βάζει ένα ρούχο να τις σκεπάσει
όπως το ψέμα να ξεγελάσει
για να ξεχάσουν ποιός είναι ο φταίχτης
αυτού του πόνου.
Πλατεία του φόβου
Καρδιές στο χώμα , ψωμί το σώμα .

Μαρία Σκουρολιάκου
αδημοσίευτο

Δεν υπάρχουν σχόλια: