Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Ο εντολοδόχος

Με τάραξες
με μοίρασες στα δυο
ανάμεσα στο χτες και το αύριο.
Να φέρεις, λες, καναρίνι,
ν’ ακούω κάθε στιγμή το ηδονικό του λάλημα.
Ποιος;
Εσύ, ένα μέτοικος αλεξιπτωτιστής
μες στην αυλή της ζωής μου
που ο θάνατος την μαρμάρωσε
του αγαπημένου
που ‘χε καναρίνι κι άκουε το ηδονικό του λάλημα.
Ποιαν αγάπη ανεξάντλητη
αντλείς απ’ το πηγάδι της απώλειας;
Ποιους χρόνους άχρονους
ανασταίνεις;
Με ποιο δικαίωμα εισέρχεσαι στο παρόν
να φέρεις σαν τον αγαπημένο
ακούσματα απ’ το παρελθόν;
Ποιος είσαι εσύ
που με μιαν άλλη γλώσσα
μιλάς σαν τον αγαπημένο;
Εντολοδόχος της μνήμης του;
Των χαρισμάτων του απόηχος;
Αγγελιοφόρος από την άλλη όχθη
ν’ ακούω, να αισθάνομαι, να γεύομαι δωρεά που είχα
ως να μην έφυγε ποτέ απ’ την αυλή μου
ως να μην υπήρξε ποτέ ο θάνατος;

Μόνα Σαββίδου Θεοδούλου
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό η λέξη,
αφιέρωμα στην κυπριακή λογοτεχνία,
τεύχ. 203 – 204, ιανουάριος – ιούνιος 2010

4 σχόλια:

Σωκράτης Ξένος είπε...

Ωσάν μικρός, μεστός μονόλογος τραγωδίας!
Επιτέλους συναίσθημα τουλάχιστον δεύτερου βαθμού!

and33 είπε...

Μια ωδή στο αξεπέραστο συναίσθημα του θανάτου.
Η ποιήτρια είναιεκπαιδευτικός και εμφανίστηκε στη Κυπριακή ποίηση το 1978. Παρ' όλον που γεννήθηκε στη Κύπρο, οι γονείς της είναι πρόσφυγες από τη Μ. Ασία.

Poet είπε...

Πολύ σωστά, Σωκράτη. Εξαιρετικά φορτισμένο συναισθηματικά ποίημα.

Poet είπε...

Που δεν εννοεί να δεχτεί η ζωή, Ανδρέα μου. Ευχαριστούμε για τις πληροφορίες.