Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Δεν γράφεις ποίηση πια

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

Ρομαντικό το σκηνικό, παγκάκι
στο κύμα απάνω
κι η ρόδινη πανσέληνος
λούζεται στο νερό.
Σφουγγάρι πραϋντικό η ώρα
σβήνει με γενναιοδωρία
χρέη, λογαριασμούς, στατιστικές.

«Δεν γράφεις ποί …»
δεν το ‘πες, μα το πέρασες
από το διαδίκτυο των δακτύλων
που μ’ ακουμπήσαν αμυδρά.
Σκίρτησα.
Είχα ξεχάσει
το καίριο
κι ακαριαίο της αφής.

Δεν γράφεις πια
Όπως : δεν είσαι εκείνη πια.

Δεν είμαι εκείνη, αλήθεια
που ατενίζει στη φωτογραφία
κάπου μακριά, τοπίο γαλανό.

Δεν είμαι εκεί –
νη πια. Εδώ είμαι τώρα
σ’ αυτό το «γαλανό» μακριά.
Καλπάζοντας
ασθμαίνοντας
στην πλάτη κουβαλώντας τα επιούσια
έφτασα επιτέλους.

Ξέμειναν πίσω πράγματα, μικρά, μεγάλα
φοβάμαι ξέμεινε κι η ποί-

Δεν γράφεις πια -
Όπως δεν είσαι πια.


Έλλη Παιονίδου
δημοσιεύτηκε στο περ. η λέξη,
αφιέρωμα στην κυπριακή ποίηση,
τεύχ. 203 – 204, ιανουάριος – ιούνιος 2010

5 σχόλια:

Poet είπε...

Έχουν και οι ανθολόγοι τις προτιμήσεις τους. Ομολογώ ότι μου άρεσε πολύ αυτό το ποίημα και με συγκίνησε.

Ελπίζω να είμαι ως το τέλος.

Γιώργος, Στιχο-Μυθία είπε...

Όμορφο.. :)

Poet είπε...

Καλημέρα, Γιώργο, ευχαριστώ. Καλωσόρισες.

and33 είπε...

Ο έρωτας για τη ποίηση σβήνει?
Το ποίημα,μια όμορφη μελαγχολία.

Poet είπε...

Δεν ξέρω, Ανδρέα μου. Όπως λέει η Έλλη, όταν δεν γράφεις ποιήματα, δεν είσαι πια. Και ξέρω πολλούς που έπαψαν να είναι, εν ζωή.