Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009

Non multa sed multum (κατάσταση και ανύψωση του Καβάφη)

Κανένας παλαιότερος τόσο σημερινός στη ρωμιοσύνη,
τη γλώσσα τη χειραγώγησε στην ύπνωση
της ακέραιης φλόγας οπού μάταια
σηκώνει των σκοταδιώνε τα καπάκια,
τη γλώσσα του την πήρε δώθε-κείθε και την έκανε
μια σύριγγα για ενδοφλέβιο τραγούδι
καταναλίσκοντας αργά τους δύσκολους
ενιαυτούς των ελληνίδων λέξεων
αποστηθίζοντας ολάκερο το θάνατο
σε δέκα-δεκαπέντε στίχους
μ' εκείνη τη μαβιά φωτιά στα μάτια του Φερνάζη
με εκλεκτή συγκίνηση με ιδεώδη λάθη
με χάρισμα χαρούμενο στα ερειπωμένα βάθη.
Τι είναι όμως που κομίζει τα ποιήματα
τι είναι που με δαύτα επωάζει την άβυσσο;
Φεγγάρι μου στη σκοτεινιά ζεστό βυζί της νύχτας
τι είναι - λέγε μου εσύ - τα θάλλοντα ποιήματα;
Μην είναι τα ασημοφώτιστα οστά της Ειμαρμένης;

Νίκος Καρούζος
από τη συλλογή Αναμνηστική λήθη, 1982

2 σχόλια:

50fm είπε...

Τι έγινε η παρεούλα μας Τόλη μου;
Σκιάχτηκε από κάτι;
Τι μας κάνει ο ποιητής Καρούζος...
Κρύο... ζέστη...
Σκωτζέζικο ντους!!!
Φιλάκια
Καλό βράδυ

Poet είπε...

Φαίνεται ότι τους τρόμαξε «η άγρια στύση» του προηγούμενου ποιήματος, Ουρανία μου. Ή μήπως ήταν το «ζεστό βυζί της νύχτας;» Πάντως, θα έπρεπε να αντέχουν τα «ερειπωμένα βάθη»της ποίησης.

Καλό ξημέρωμα.