Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009

Ανώνυμος

Μπορείς να μ' ονομάσεις όπως θέλεις
σύννεφο, κύμα, ουτοπία
κι ακόμα
αρνητή, επαναστάτη, διαφθορέα
μα 'γω κοιτάζω στο βάθος της ύπαρξης σου
εκεί που η καρδιά σου είναι
ακαθόριστο σχήμα και χρώμα
και ξέρω πως άλλο δεν έχω
παρά το όνομα του κόσμου που θα 'ρθει.

Βασίλης Φαϊτάς
από την ανέκδοτη συλλογή
Υστερόγραφα για το αύριο, ποιήματα 1980-1984

2 σχόλια:

μωβ είπε...

εκεί στο βάθος της ύπαρξης μας...
βρίσκονται τα υλικά του ονείρου
κάτω από στρώματα συμβάσεων
εκεί το σύννεφο, η ουτοπία
και η ζωή που ονειρευτήκαμε...

πολύ με άγγιξε αυτό το ποίημα του
Βασίλη Φαϊτά...

Poet είπε...

Το είχα φανταστεί.