Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

Δωρητής Σώματος

Αυτός που κάποτε το δώρο μου θα λάβει
- να βλέπει με τα μάτια μου -

ίσως κι αυτές τις λιγοστές γραμμές διαβάσει.
Η μεταμοσχευμένη όραση
απ’ τη δική μου οπτική γωνία
τότε θα τις παρατηρήσει
και στην αρχή τους θα προστρέξει.

Πριν καν γραφτούν,
πριν γίνουν σκέψη, σχέδιο, ποίημα
και άθελά του την παρούσα εικόνα θ’ αναπλάσει.
Το βροχερό απόγευμα
με τον πικρό καφέ στο πλάι
και την ιδιάζουσα ερωτική θλίψη.

Μολύβι και χαρτί θα πάρει
να καταγράψει το γεγονός.
Έτσι, το ποίημα θα ξαναβρεί
κι εκείνο τη χαμένη όρασή του.

Κι αν κάποτε τυχαία συναντηθείτε
- εσένα εννοώ, πάντα εσένα -
χωρίς να θέλει, μια στιγμή θα σταματήσει.
Με το δικό μου βλέμμα
τρυφερά θα σε χαϊδέψει
κι όταν χαθείς δυο βήματα πιο πέρα,
η ίδια εκείνη θλίψη θα τον κυριέψει.

Αλέξανδρος Φερέντης - Αρώνης
από τη συλλογή Επιχείρηση Μυστικός Δείπνος, 1987

2 σχόλια:

Field of Dreams είπε...

Ποίημα για βροχερό καιρό... Καλημέρες σε όλη την παρέα από την ανεμοδαρμένη και βροχερή Άνδρο.

[Όλγα - Ουρανία, το σπίτι σου είναι ακόμα εκεί...]

Poet είπε...

Η Λίνα μας στα «ανεμοδαρμένα ύψη» της Άνδρου. Το σπίτι της Ουρανίας μας είναι ακόμα εκεί, μήπως όμως ήρθαν και ο Heathcliff με την Cathy;

Βλέπεις, ξέρω τι ρομαντική ψυχή είσαι. Εξόριστη, κουράγιο !