Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

Τα βλέφαρα

Πορτόφυλλα αδιαφανή και αδιαπέραστα
όταν το θέαμα του κόσμου γίνεται αβάσταχτο
και τα μάτια στεγνά ακόμα μας εκλιπαρούν
να επιστρέψουν για λίγο στο φιλικό τους σκοτάδι.
Δεν είναι όμως η συγκάλυψη των ματιών μόνο
την ώρα που τα συντρέχουμε και ηρεμούν προσωρινά
ο ρόλος που αποδεχτήκαμε και μας αρκεί
όταν το νιώθουμε πόσο όλα τα πράγματα αντιμάχονται
να χωρέσουν στο σχέδιο μια σχέσης στοργικής
που οι εκκλήσεις του βλέμματος ακούραστα υποβάλλουν.
Για μας είναι γνωστό κι ας μένει αμετάδοτο
πως τίποτα δεν κερδίζεται με μάτια ανοιχτά
κι αν έχουμε ένα λόγο για συνύπαρξη
είναι να τα εξωθούμε αδιάκοπα στον ύπνο.
Άσχετα πόσο τα μάτια αμετανόητα
αρνούνται να πιστέψουνε το φοβερό τους μέλλον
κι επινοούν στα βάθη τους κώδικες ονειρικούς
στα μέτρα μιας μεγάθυμης ζωής
κι όχι αυτής που τα χλευάζει.
Ίσως γιατί φοβούνται πιο πολύ
όσο κι εμείς βαθιά μας κι απεχθάνονται
τη θλίψη που κληροδοτούν αφόρητα
όσοι κοιμήθηκαν οριστικά και δεν ξυπνάνε.

Βασίλης Καραβίτης
Από τη συλλογή Του προσώπου, 2003

4 σχόλια:

Field of Dreams είπε...

Αχ... όσοι κοιμήθηκαν οριστικά και δεν ξυπνάνε.

Αχ και αχ...

Poet είπε...

Πάλι θλιμμένο ποίημα, Λίνα μου, που ξυπνάει πικρές μνήμες. Επειδή το ζήτησες λοιπόν, θα αναρτήσω σε λίγο ένα χαρούμενο ποίημα στον Πλοηγό. Πήγαινε να το δεις.

50fm είπε...

Ax...δεύτερο Τόλη μου.
ότι πρέπει για τη διάθεσή μου...
Φιλιά πολλά
Καλημέρα!
Υ.Γ.Ευτυχώς που ο καιρός είναι όπως μ΄αρέσει.
Είδες τα δάκρυα της Ουρανίας, πως ποτίζουν τη γή...

Poet είπε...

Ουρανία μου, βλέπω μια έκφραση δέους στην καινούρια εικόνα σου. Λυπάμαι αν εντείνεται η μελαγχολία σου αλλά έτσι είναι η ποίηση με σπάνιες εξαιρέσεις. Θλιμμένη. Πρέπει να βρίσκουμε μέσα μας τη δύναμη να χαμογελάσουμε.

Καλό βράδυ.