Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009

Ερχόσουν

Ερχόσουν από όνειρο
τόσο μα τόσο μακρινό, ζητούσες
ένα ταξίδι, μια κραυγή
μια έξοδο κινδύνου

μιλούσαν όλοι, σε καθησυχάζαν, αλλά εσύ
που είχες γνωρίσει τόσον χρόνο, ήξερες
καλά την απειλή, ζητούσες
τη σωτήρια κίνηση

και δεν υπήρχε τρόπος να σου δώσω
αυτό που επίμονα ξυπνούσες
γιατί ήμουν γέρος κι αφημένος και βαρύς, γιατί
ερχόσουν από όνειρο
τόσο μα τόσο μακρινό, χαμένο.

Σωτήρης Σαράκης
από τη συλλογή Πάθη των φθόγγων, 2009

11 σχόλια:

Yiannis είπε...

Πάρα πολύ όμορφο ποίημα με γλυκόπικρη γεύση.Μεγαλώνουμε αλλά η καρδιά μας δεν γερνάει.Γερνάν ύπουλα και σιωπηλά οι αρτηρίες.ΠΑΛΜΟΙ σελίδα 24 Ένα Πράσινο Θολό.Δεν γνωρίζω τον ποιητή αλλά πολύ μου άρεσε.Πολύ κοντά μας Τόλη.Όταν ήμουν νέος και έσφυζα από ζωή γελούσα με τον πατέρα μου που δήλωνε πως κι αυτός ήταν γεμάτος από επιθυμίες για ζωή και όλων των ειδών τις δράσεις.Κι αυτός χαμογελούσε με συγκατάβαση λέγοντας θάλθει η ώρα που θα μεγαλώσω και εγώ κι όμως θα νιώθω όπως πριν γιατί η καρδιά δεν γερνάει, η ψυχή δεν γερνάει ,μόνο το σώμα.Κι αυτό είναι τραγικό αλλά και συνάμα απόλυτα φυσιοκρατικό που ίσως μας συμφιλιώνει με τον έρωτα, τη φθορά και το θάνατο.

Poet είπε...

Καλησπέρα, Γιάννη.

Ο Σωτήρης Σαράκης είναι ένας αξιόλογος ποιητής της δικής σου γενιάς. Σου συνιστώ να διαβάσεις και τα άλλα ποιήματά του που έχω αναρτήσει.

Κερδίζει κανείς ένα βαθμό σοφίας όταν είναι πια πολύ αργά. Πώς όμως να συμφιλιωθεί ο έρωτας (η ζωή δηλαδή) με τη φθορά και τον θάνατο; Αν εσύ έχεις κατορθώσει να δεχτείς βαθιά μέσα σου αυτή τη μέγιστη αντίφαση, δεν μπορώ παρά να σε μακαρίσω.

Field of Dreams είπε...

Μόλις πριν μερικές εβδομάδες συζητούσαμε με τη μάνα μου στο νοσοκομείο αυτό ακριβώς. Πόσο λίγη σχέση έχει η ηλικία του κορμιού με αυτή της ψυχής.

Και να σας πω κάτι; Πάλι καλά που υπάρχουν αυτά τα όνειρα τα μακρινά, τα χαμένα, που μας κρατούν συντροφιά.

Γλυκό και πικρό μαζί, όπως λέει και ο Γιάννης.

Καλό βράδι σε όλους και όλες!

Yiannis είπε...

Στο βάθος δεν εχω επιτύχει απόλυτα αυτή τη συμφιλίωση.Απλώς με το θάνατο πολλών αγαπημένων προσώπων νιώθεις να μοιραζεσαι τη κοινή μοίρα του τέλους και της φθοράς.Βέβαια μπορει΄απλώς να εκλογικεύω προσπαθώντας να ξορκίσω τους φόβους μου.Νομίζω περισσότερο φοβάμαι τα γηρατειά.Ακόμη δεν τα ένιωσα να με απειλούν τόσο γιατί είμαι ακόμη 58.Περπατώ γυμνάζομαι και νιώθω καλά τις περισσότερες φορές.Τελευταία έχω δαβάσει το βιβλίο του Ιρβιν Γιάλομ Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ.Μ επηρέασε ως ένα σημείο θετικά. Καλή σου μέρα Τόλη.

CARPE DIEM είπε...

...Και δεν υπήρχε τρόπος να σου δώσω αυτό που επίμονα ξυπνούσες...Εκλαψα, έκλαψα...δεν μπορούσα να σταματήσω τότε.Ακόμα δεν μπορώ , μ.ονο που τώρα δεν ακούγομαι γιατί κλαίω σιωπηλά.Μου ζητούσε μια μέρα...ακόμη, μια στιγμή σθένους ακόμη, να μπορέσει να κάνει μπάνιο μόνη της, να κάνει ένα ολόκληρο βήμα μόνη της...χωρίς μπαστούνι, με το κεφάλι ψηλά, μόνη της...Εκλαψα, έκλαψα ...και το μόνο που κέρδισα ήταν αυτό που εκείνη μου χάρισε...την ικανότητα να εκτιμώ κάθε φορά το δεδομένο...που όταν το χάσουμε αντιλαμβανόμαστε πόσο πολύτιμο ήταν.

Poet είπε...

Αυτό που λέει πολύ σωστά ο Επίκουρος, Γιάννη μου, είναι ότι η ζωή και ο θάνατος, η ύπαρξη και η ανυπαρξία είναι δύο διαμετρικά αντίθετες καταστάσεις. Όταν υπάρχουμε, η ανυπαρξία μας είναι αδιάφορη, όταν πάψουμε να υπάρχουμε, εξίσου ανύπαρκτη για μας και αδιάφορη είναι και η ζωή. Ο φόβος του θανάτου είναι συνεπώς παράλογος.

Σπάνια όμως αυτή η φιλοσοφική θεώρηση, η τετράγωνη λογική μπορεί να αποτελέσει ικανοποιητική απάντηση στο συναίσθημα. Απάντηση για το μοναδικό πλάσμα που έχει επίγνωση του τέλους του και νιώθει πανικό μπροστά στην προοπτική της φθοράς και της εξάλειψής του.

Πιστεύω όμως ότι η επίγνωση της κοινής μοίρας και η ανθρώπινη αλληλεγγύη μπορούν να απαλύνουν τον τρομερό φόβο του θανάτου. Σε κοινωνίες πρωτόγονες, που ήταν σφιχτοδεμένες σαν γροθιά, ο θάνατος έχανε τη δύναμή του. Δεν ζούσε κανείς για το τομάρι του και μόνο, ζούσε και για την κοινότητα των ανθρώπων. Χαρακτηριστικά παραδείγματα υπήρξαν οι χριστιανικές αγάπες και οι αναρχικές κοινότητες που, με τρόπο παράδοξο, είχαν πολλά κοινά.

Στη σημερινή κοινωνία του ατομισμού, της απληστίας και της αρπαγής, την κοινωνία της φριχτής μοναξιάς μέσα στα πλήθη των πόλεων, ο φόβος του θανάτου γίνεται αφόρητος. Και ο άνθρωπος τρέπεται σε φυγή.

Η φυγή αυτή μπορεί να ονομάζεται όνειρο, Λίνα μου, αναδρομή στα περασμένα, στην παιδική αθωότητα.
Μπορεί να ονομάζεται θρησκεία, παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του. Μπορεί να ονομάζεται κατανάλωση, κατανάλωση σεξ, υλικών αγαθών, κατανάλωση κάθε είδους που αφήνει τον άνθρωπο πιο άδειο παρά ποτέ.

Μπορεί ακόμη να ονομάζεται καλλιτεχνική δημιουργία. Ο άνθρωπος γίνεται δημιουργός, ένας μικρός θεός που αφήνει κάτι στο διάβα του για τους μεταγενέστερους, δεν εξαφανίζεται εντελώς.

Όπως και να 'χει όμως, μιλάμε για το υπαρξιακό ερώτημα, το αιώνιο και ίσως το μοναδικό ερώτημα που δεν νομίζω ότι ποτέ θα απαντήσει πραγματικά ο άνθρωπος.

Καλή σας μέρα.

Dinos-Art είπε...

Ο αείμνηστος καθηγητής μας στο Anatolia Γεωργοπαπαδάκος, πριν πενήντα και χρόνια,
σε μια σχετική συζήτηση μας έλεγε: "Όταν χάνουμε κάποιον και κλαίμε, δεν κλαίμε γι'αυτόν αλλά για μας, δηλαδή υποσυνείδητα σκεπτόμαστε ότι έφυγε από κοντά μας ένας ακόμη που μοιραζόμασταν χαρές και λύπες. ΄Ερχεται και η σειρά μας".

Καλημέρα σε όλους με αισιδοξία!!!

Poet είπε...

Έχω ζήσει παρόμοιες καταστάσεις με σένα, Όλγα μου, με τον ίδιο πόνο, με την ίδια αγάπη, με την ίδια απελπισία. Με το ίδιο ατέλειωτο κλάμα.

Και με το ίδιο αποτέλεσμα. Να κρατάω σφιχτά τις πολύτιμες στιγμές μου τώρα, να τις εκτιμώ αφάνταστα, να ξέρω ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Και να δείχνω με κάθε τρόπο την αγάπη μου σε κείνους που αγαπώ.

Καλή σου μέρα.

Poet είπε...

Κρατάω την επωδό σου, Ντίνο. Άντε, γιατί σε λίγο θα μουσκέψει το ιστολόγιο και θα πέσουν τα κυκλώματα. Το λέω και για μένα που είμαι επιρρεπής στη μελαγχολία.

Λοιπόν. Έξω λάμπει ο ήλιος, κυκλοφορούν θεσπέσια πλάσματα ακόμη ημίγυμνα, κι εδώ έχουμε μια θαυμάσια παρέα. Χαμογελάστε.

Dinos-Art είπε...

Εγώ πάντως Τόλη μου σήμερα πρωί έκανα την καθιερωμένη βόλτα μου στο κέντρο και, αγνοώντας αφίσες και ετοιμασίες για προεκλογικές ομιλίες στην ιστορική πλατεία Αριστοτέλους, αφού θαύμασα τα θεσπέσια πλάσματα που κυκλοφορούν γύρισα ανανεωμένος και είμαι με τα μούτρα στη ζωγραφική.
Επάνω και έξω τα κεφάλια!!!

Poet είπε...

Πολύ καλά έκανες. Γιατί, όσο εντυπωσιακή και ευρηματική και να είναι η παράσταση που δίνουν στην ιστορική πλατεία οι διαπρεπείς αυτοί κωμικοί της χώρας με τον θίασό τους, ο κόσμος έχει βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια ανέκδοτα.